Rock XXL

Crossfaith
Wipeout

30 jan 2018 – Seppe Van Ael – Album reviews

Als ik denk aan de band Crossfaith zie ik een zootje ongeregelde Japanners, springen, dansen en show verkopen voor me. Voor degene die hen live aan het werk zagen tijdens GMM ’14: jullie begrijpen wat ik bedoel. Voor wie de referentie (nog) niet snapt, laten we zeggen dat een hoop cavia’s op speed in de buurt komen van de hoeveelheid energie dat deze mannen afgeven tijdens een live optreden. Steek hardcore, metal en elektronische muziek in de blender en daarmee is de sound van Crossfaith beschreven. Het laatste wat ze uitbrachten was de single ‘Freedom’ in samenwerking met Roughton Reynolds (Enter Shikari). Met deze single in het achterhoofd duik ik hun nieuwste creatie binnen namelijk: Wipeout. Op deze EP staan slechts drie nummers: ‘Wipeout’, ‘Inside Out’ en ‘Vermillion Gold’.

Wat me meteen opvalt aan het nummer ‘Wipeout’ is dat het harder is, donkerder. Bij Crossfaith verwacht ik een introductie met stevig veel elektronische beats maar die blijft uit. Het nummer klinkt nogal futuristisch en de videoclip erbij maakt het plaatje compleet. Het lijkt er ook op dat de Japanners de toekomst niet per sé positief bekijken. Hoe graag ik de toekomst positief wil bekijken, we staan toch voor serieuze uitdagingen. Blij dat de band dit ook zo ziet. Ik herken of voel toch wat popsound ontsnappen uit het refrein. Toch wel iets dat ik steeds vaker opvang bij bands uit dit genre. Het maakt de muziek toegankelijker voor het brede publiek en daar heb ik niets op tegen. Soms gaan mooie boodschappen uit de lyrics verdwenen omdat mensen afgeschrikt worden door ‘da lawaai’. Het ‘ontoegankelijke’ aspect maakt muziek net uniek. In ieder geval ‘Wipeout’ geeft me instant zin om een potje te moshen. Over naar het tweede nummer, ‘Inside Out’. Opnieuw hoor ik mooie, stevige en cleane screams. Dit nummer is lyrisch sterk, als in het lijkt me zo’n nummer dat tijdens een gig door iedereen meegezongen zal worden. Daarnaast is ‘Inside Out’ een nummer dat zich mooi balanceert tussen het harde en het zachte van het hardcoregenre. Het derde en laatste nummer ‘Vermillion Gold’ bracht me even in verwarring. Ik dacht dat dit terug een rasecht Crossfaithplaatje was. (Als rasecht al een term is die toegepast mag worden in de muziekwereld.) Crossfaith doet me spontaan denken aan een (ultra-)energieke intro met een keyboard. Een beetje het ‘Powerwolf-effect’. Het Powerwolf-effect is wanneer een keyboard/synthesizer -want excuses, ik ben even het verschil tussen beide vergeten- je het gevoel dat je de misviering van zondagochtend aan het bijwonen bent. Helaas het Powerwolf-effect verdween snel, eveneens de oh zo vertrouwde intro-melodie. Terwijl dat toch wel een van de herkenningspunten van Crossfaith is.

Is dit nu hun toekomst, deze nieuwe sound? Ik ben wel fan anders. Het is harder met minder electronica maar ook beter te begrijpen met meer metalcore. Het toont aan dat de band inderdaad meegaat met hun tijd en innovatief is. Van mij mogen ze gerust nog experimenteren met hun sound.

score: 7,5/10