Rock XXL

Damnations Day
A World Awakens

10 apr 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

Na hun debuutplaat ‘Invisible, The Dead’ in 2013 kwamen de Australische mannen van Damnations Day met een nieuwe plaat genaamd ‘A World Awakens.’ Deze driekoppige band beschrijft zichzelf als onderdeel van het melodic heavy metal genre. Na de recente uitkomst van dit album, en hun album releaseshow in de aantocht, namen wij de tijd om de plaat onder de loep te nemen.

Beginnen doen we met ‘The Witness.’ Meteen krijg je al zin om je hoofd heen en weer te zwieren. Mark Kennedy, de zanger, toont ons al vanaf het begin hoe hoog zijn vocal range ligt. Deze man kan een stukje zingen! Mark wordt sterk ondersteund door snelle en melodische riffs gemaakt door zichzelf en bandlid Jon King. ‘Dissecting the Soul’ geeft ons een iets rustigere vibe tegenover het vorige nummer maar zware riffs en een killer van een gitaarsolo brengt ons in dezelfde mood als ‘The Witness.’ We blijven consequent in dezelfde stijl doorgaan met ‘Colours of Darkness’, al is dit lied iets trager dan de twee vorige. In dit nummer krijgen we de volledige capaciteiten van vocalist Mark te horen. Hij speelt de hoofdrol in Damnations Day en wij snappen volledig waarom. Er zijn weinigen die zo een goede en geschikte stem hebben voor dit genre. Het lied is misschien trager, maar klinkt nog steeds heavy in de achtergrond. Weeral eens krijgen we een mooie solo te horen. ‘I Pray’ klinkt meteen al iets anders. De vocalist experimenteert hier met lagere tonen dan we eerder al hoorde van hem, wat het nummer iets duisterder doet klinken. Het volgende nummer, ‘Into Black’ springt er uit. Het is een emotioneel, akoestisch nummer dat je doet wegkwijnen. Mooi gitaarwerk en subliem zangwerk maakt dit nummer misschien wel het beste van het hele album, naast ‘Diagnose’ dat ook een akoestisch begin heeft. Om in de rustige sfeer van ‘Into Black’ te blijven, gaan we verder met ‘To Begin Again.’ De intro is zacht en bouwt stilaan stilaan op naar de echte Damnations Day-sfeer van de eerste nummers. Het hardste nummer van het album is ‘The Idol Counterfeit.’ Scheurende riffs, snel drumwerk, de obligatory gitaarsolo en instrumentale stukken laten ons horen hoe ver Damnations Day gaat in het heavy metal spectrum.

Het leukste aan dit album is dat alle liedjes elkaar mooi opvolgen en je zo een mooi geheel krijgt van samenhangende nummers. In het algemeen blijft Damnations Day consequent qua stijl op dit album. Op hun vorige plaat experimenteerden ze met meerdere stijlen door elkaar, maar nu hebben ze hun plekje gevonden en ze doen het verdomd goed. Als ze zo verder blijven doen gaan ze zeker nog meer kansen krijgen en nog meer kunnen groeien als band. Wij kunnen alvast niet wachten om hun groeiproces mee op te volgen!

score: 8/10