Rock XXL

Distant
Tsukuyomi

24 aug 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

Deathcore heeft zijn weg al lang gevonden naar de lage landen, maar slechts weinigen spelen het zo traag en verpletterend als Distant, een Nederlandse band met een Slowaakse zanger die vroeger de vocals van Shrill Whispers op zich nam. Op deze EP horen we hem voor het eerst aan het werk bij Distant. Deze band bracht naast enkele singles met onder andere een cover van Linkin Park eerder een EP genaamd ‘Slither’ uit in 2015, waar het vocale werk nog veel meer klonk als iets ruwere hardcore, maar het instrumentale werk toen reeds laag gestemd en om ter traagst was. Wij waren alvast benieuwd wat deze nieuwe zanger en EP aan het nieuwe hoofdstuk van Distant kunnen bijbrengen.

De band laat er met ‘Apex’ geen gras over groeien. De invloeden van bands als Black Tongue – om slechts een van de bekendste op te noemen – zijn niet weg te denken na een intro als deze, waar we voor het eerst kennis maken met de haast demonische vocals van Alan Grnja. Over het instrumentale werk zullen fans van downtempo deathcore zeker niet klagen, maar behalve wat snelle sweeps blijft het gitaarwerk grotendeels bij chugs en breakdowns, die tevens wel meteen de atmosfeer van het album schetsen. Op vlak van features doet Distant het ook zeker degelijk, aangezien ze met bands als Castiel en Osiah de perfecte bands hebben gekozen binnen hun genre. De band heeft – al een geluk – naast hun nogal overheersende sound van uiterst lome en zware breakdowns ook wat snellere en melodischere stukken geïncorporeerd, zoals in het midden van hun titeltrack ‘Tsukuyomi’. Dit zorgt voor wat variatie en zal ook veel fans aantrekken die niet zo’n fan zijn van een drie minuten durende breakdown. Distant speelt gevarieerd en niet steeds dezelfde repetitieve noten, maar blijft wel binnen zijn comfortzone van duivels klinkende deathcore. Het perfecte voorbeeld hiervan is het laatste nummer van deze EP getiteld ‘The Broken Cross’. De antireligieuze thema’s en atmosferische achtergrondgitaar zijn dan wel zeer kenmerkend aan het genre, de uitvoering ervan is zodanig goed dat het niet echt veel uit maakt. Deze EP straalt gewoon pure agressie uit, en dat is exact wat Distant wil bereiken. Fans van technisch gitaarwerk en breed uitgesponnen verhalen blijven beter weg van deze EP, maar voor iedereen die zich eens goed wil afreageren op boze en luide muziek is dit reeds een van de beste EP’s van 2017. De band plaatst zich probleemloos naast (en misschien zelfs boven) bands binnen het genre die al zeer grote tours hebben gedaan.

De toevoeging van hun nieuwe zanger, een betere productiekwaliteit en een zomertour met andere grootmeesters Osiah maakte 2017 hét jaar van Distant tot dusver. Deze band verovert binnenkort Europa en misschien zelfs de wereld als ze zo kunnen blijven groeien.

score: 8,5/10