Rock XXL

If I May
No Man's Land

21 jan 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

If I May, de Post-Hardcoreband die eerder al de EP ‘House Of Wolves’ uitbracht, bracht pas hun eerste langspeler ‘No Man’s Land’ uit. Op hun eerste EP focuste If I May vooral op clean vocals en catchy gitaarriffs en dat konden we bij RockXXL zeker smaken. Benieuwd of dit album hun geweldige EP kan overtreffen.

Het album komt rustig op gang met ‘Hope Is A Good Thing’: het introductienummer heeft een dromerige vibe en er speelt een gesproken sample in de achtergrond. Dit is iets wat we wel vaker horen in dit genre, maar If I May schetst met dit nummer wel de sfeer die de rest van het album blijft heersen. De sound van deze band is grotendeels hetzelfde gebleven, maar er zit net iets meer pit in de nummers dan voorheen, mede omdat dit album meer screams bevat dan hun vorige werk. Deze screams zijn wel vrij atypisch, ze zijn niet enorm ‘gefinetuned’ en komen zeer natuurlijk over, iets wat in contrast staat met vele hedendaagse bands binnen dit genre. De vibe van dit album is ook helemaal niet zo agressief als sommige bands binnen dit genre, de screams ondersteunen de sound eerder dan dat ze contrasteren met het dromerige. Een uitzondering op dit hele gebeuren is het nummer ‘Remember Tomorrow’ met niemand minder dan Dries Monsieurs van Moments. Tijdens dit nummer zou het publiek wel eens helemaal kunnen losgaan op het einde, zeker door hoe Dries met zijn iets agressievere, doch ingetogen geschreeuw een belangrijke en tevens steengoede bijdrage levert aan dit album.

Zoals ik al zei, is dit album echter eerder gefocust op de clean vocals, die zoals we al weten van op ‘House Of Wolves’, gewoonweg steengoed zijn. Het enige minpunt is dat door de zeer duidelijk op de voorgrond geplaatste zang in dit album de Engelse uitspraak soms een beetje beter kon. Dit is vooral te merken in de rustige stukken van de nummers ‘To Ash And Dust’ en ‘The Runaway’. We moeten natuurlijk van een kleine Belgische band niet verwachten dat hun uitspraak perfect is en storen doet het ook echt niet, maar dit is wel een belangrijk punt om aan te denken in de toekomst. ‘The Runaway’ heeft trouwens ook een van de beste melodische breakdowns die ik in tijden heb gehoord, maar het einde van dit nummer mocht van mij persoonlijk net iets heviger, omdat dat een mooie afsluiter zou zijn geweest. Dit is natuurlijk slechts een persoonlijke voorkeur, want dit einde is natuurlijk eentje dat het publiek beter helemaal uit het hoofd kent tegen hun volgende optreden. De uitblinker van dit album is zonder twijfel hun titeltrack ‘No Man’s Land’, waar melodie en de gekende If I May-sound gecombineerd wordt met iets ruiger gitaarwerk. Dit is een nummer dat zich ergens in de schemerzone tussen hard en dromerig bevindt en met veel passie wordt gebracht.

If I May heeft met dit album hun sound niet volledig omgegooid, maar voegt er gewoon nieuwe elementen aan toe die heel goed blenden met hun sound. Dit album is een aanrader voor iedereen die zijn Post-Hardcore graag zeer meezingbaar en memorabel heeft, maar er toch af en toe eens van droomt om het kot volledig kort en klein te slagen.

score: 8,5/10