Rock XXL

Locus Control
Liggur

4 aug 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

De Brugse band Locus Control bracht in 2016 hun nieuwe album “Liggur” uit. Eerder hadden ze al succes met hun full-length album “Attavita” (2013) en de mini-CD “287” (2010). Speciaal aan deze band is dat ze (momenteel) maar met drieën zijn en compleet instrumentele muziek maken, wat dus voor een extra uitdaging zorgt.

Het album bestaat uit zes nummers, beginnende met “Triskaidekaphobia”. De intro start traag en wordt gevolgd door een spoken word passage waardoor een donkere sfeer gevormd wordt. Al gauw pikken de gitaren een sneller tempo op, en kan je het niet laten om mee te headbangen. Het tweede nummer, “Le Diable du Tarot”, heeft deze passende titel gekregen voor zijn duistere klank. “Capricorn One”, het derde nummer op het album, duurt wel liefst 16 minuten maar is helemaal niet zwaar om naar te luisteren doordat de hevige gitaren effectief afgewisseld worden met wat rustigere delen. Het vierde nummer “Soliloquy” zorgt voor een rustige break na de zware gitaren van “Capricorn One”, maar is op zichzelf ook een zeer sterk nummer. Na “Soliloquy” vliegen we er weer in met een iets meer uptempo nummer “Singapore-Newark”. Het album sluit af met “Beesting”. Dit nummer geeft een nostalgisch gevoel omdat de gitaar wat weg heeft van “Here Comes the Sun” (The Beatles). Een zeer leuke maar rustige afsluiter!

Het album is een mengeling van verschillende stijlen waaronder metal, stoner-, post- en progrock. De moeilijkheid van een volledig instrumenteel album is om voldoende variatie te creëren tussen de verschillende nummers. Dit is de mannen van Locus Control zeker gelukt. “Liggur” is zeker een aanrader voor fans van pakweg Opeth, Tool en Alice in Chains.

Score: 8/10