Rock XXL

Miss May I
Shadows Inside

12 jun 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

Al blijft de tijd dit jaar soms stilstaan door de recente gebeurtenissen met de aanslagen in de muziekindustrie, er zijn altijd die lichtpuntjes die de hemel weer doen opklaren. 2017 is een jaar waarvan we de muziekgoden mogen bedanken! Het regent nieuwe albums in de core scene. Bands als Northlane, While She Sleeps, Deez Nuts en Emmure kwamen al met een nieuw, steengoed album, en ook Miss May I kan aan dit lijstje toegevoegd worden. Het nieuwe uithangbord  van deze vijf koppige band uit Ohio (US) is een plaat om zeker niet te missen. De band bestaat dit jaar tien jaar en dat laten ze er niet onopgemerkt voorbij gaan. Het nieuwe, inmiddels  al zesde album 'Shadows Inside' is een bekroning voor het harde werk van de voorbije jaren waarbij ze hun beste kwaliteiten en muzikale glorie naar boven laten komen zoals nooit eerder.

Vanaf seconde één van 'Shadows Inside’ wordt meteen duidelijk waarom dit de titeltrack van het album is geworden. ‘Shadows Inside’ straalt pure Miss May I uit van het begin tot eind. Het nummer start met een snelle, strakke intro en het refrein is een mooie combinatie van melodie en emotie. Zeker een catchy-award waardig. De song gaat verder op stevige riffs en perfecte afwisseling van cleans en screams. Niet te vergeten is het de korte, maar krachtige solo die het nummer vervolledigt. Iets wat een lange tijd uit het oor is verloren in de scene en nu een re-entree maakt. Één ding dat deze band zeker kan is stijlen combineren, en dat merk je als je bij ‘Never Let Me Stay’ op het album komt. ‘Never Let Me Stay’ is er één om de ogen bij te sluiten en jezelf te laten meeslepen doorheen het nummer. Een rustigere track die perfect past tussen al het geweld. Meteen hierna volgt ‘My Destruction’ die dan weer aansluit aan de heavy side van het album. De volgende nummers zijn stuk voor stuk heel ritmiek en melodieus opgesteld, met elk hun eigen dimensie en sound zonder het typische Miss May I aspect te verliezen.

De band heeft de voorbije jaren veel kritiek gehad met o.a. hun album ‘Rise Of The Lion’, wat de band hard beïnvloedt heeft. Het vorige album was al een stap terug naar wat ze oorspronkelijk wilden doen en waar hun roots lagen. Vorig jaar hebben ze ontslag genomen bij Rise records en zijn ze verhuisd naar Sharptone Records, een dochterlabel van Nuclear Blast. Elk nummer verbergt wel iets nieuws en mystieks. Zanger Levi Benton heeft ooit gezegd dat de band graag hun old school sound behoudt en deze wil gebruiken en mengen in elk nieuw album. Iets wat ze nu alvast perfect weten te doen. Ook wie een vleugje melodieuze deathmetal kan smaken vindt hier zeker zijn draai in.

score: 8,5/10