Rock XXL

Neck Deep
The Peace And The Panic

19 aug 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

Hier is hij dan: The Peace and the Panic. Het langverwachte en de ondertussen al weer derde plaat van Neck Deep. Neck Deep is zonder twijfel één van de snelst groeiende bands van het moment. Na een aantal uitgebreide tours was een nieuwe plaat dan ook in zicht. Eerder kregen we al vier toffe singles te horen die over het algemeen redelijk verschillend leken. Hoog tijd dus om deze plaat eens in z’n volledigheid te gaan beluisteren.

Openen doet The Peace and the Panic met single ‘Motion Sickness’. Dit nummer gaat verder waar ‘Life's Not Out to Get You’ eindigde. We krijgen een vrolijk en energiek pop punknummer te horen. Dit zet zich ook door in ‘Happy Judgement Day’. Met een zeer aanstekelijke factor en een duidelijke boodschap in de lyrics is ‘Happy Judgement Day’ zonder twijfel één van onze favoriete van dit album. Met ‘The Grand Delusion’ en ‘Parachute’ wordt de punksound aan de kant geschoven voor iets lichter. Ook ‘In Bloom’ is niets meer of minder dan een goed popnummer. Niet iedereen zal 100 procent te vrede zijn met deze nummers, al kunnen ze ons wel smaken. Door deze verandering in de sound klinkt alles gewoon net dat beetje meer volwassen. Een steviger nummer als ‘Don’t Wait’ komt hierdoor dan ook beter tot z’n recht en al helemaal als Sam Carter van Architects de guestvocals voor zijn rekening neemt. Met ‘Critical Mistake’ en ‘Seventy Something' krijgen we een zonnige vibe over ons heen, al zal het niet aan de teksten liggen. Van zon gaan we naar regen met het akoestische en emotionele ‘Wish You Were Here’. ‘Heavy Lies’ en slotnummer ‘Where Do We Go When We Go’ sluiten dan weer eerder aan bij het begin van het album. Met het hoge meezing gehalte van ‘Where Do We Go When We Go’ sluit The Peace and the Panic dan ook in stijl af.

Het lijkt er op dat Neck Deep met The Peace And The Panic doordachter aan het werk is gegaan dan voorheen. Ze zijn zichzelf niet verloren, maar alles klinkt gevarieerder en volwassener, al hebben ze de echte punknummers hier voor aan de kant gezet. Het blijft straf. De band bestaat nog maar vijf jaar, ze brachten drie platen uit waarvan er twee een zeer hoog niveau hebben gehaald. Kortom The Peace And The Panic is een aanrader, of je nu van pop houdt, of van punk.

score: 8,5/10