Rock XXL

Rotzak
Rotzak

17 jul 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

De Diestse band Rotzak – what’s in a name? – bracht vorige maand hun eerste self titled EP uit. Dit viertal brengt een energieke mix van hardcore, punk en southern rock. Het laatstgenoemde genre is – vooral bij Belgische bands – vrij uniek om te spelen en al zeker om het te combineren met hardcore. Every Time I Die lijkt het schoolvoorbeeld te zijn van een band waar Rotzak inspiratie uit haalt. Een exacte kopie zou ik Rotzak nooit durven noemen, maar de invloeden liggen er wel vingerdik op.

Single ‘Sailing The Seas Of Consequence’ is meteen een mooie binnenkomer. Enkele zinnen vanuit de verte schreeuwend opent zanger Niel Hendrickx het eerste van de vier nummers om vervolgens meteen de gitaren te laten spreken. De southern rock-invloeden laten zich vooral merken in de gitaren en de zang, terwijl de drums zeer hardcore aanvoelen. Dit houdt het tempo wel lekker hoog, dus dansbaar is het zeker en vast. Het leuke aan deze band is vooral de energie die er in het nummer steekt en niet per se de technische aspecten. Deze band draait op catchiness, op plezier en meezingbaarheid. Ik wil niet weer de vergelijking maken met Every Time I Die, maar ik zie mezelf en deze band op hun liveshows wel even los gaan als de vooraf genoemde band. Na dit nummer gaat de rest van de plaat op hetzelfde elan verder. ‘A Series Of Unfortunate Events’ heeft een fantastische introductieriff. In dit nummer wordt de introductieriff op het einde ook met een trager stuk gecombineerd dat veel weg heeft van ‘your every day hardcore breakdown’, maar in combinatie met de southern rock invloeden klonk dit toch een pak origineler dan bij de meeste bands. ‘Deathline’ en ‘Light The Flame’ sukkelen voor mij met dezelfde problemen als het vorige nummer, namelijk dat de zang soms wat te nasaal aanvoelt. Dit lijkt echter een bewuste keuze, het past dus perfect binnen de stijl die Rotzak probeert te brengen. De vocale variatie binnen dit album is dan weer veel beter dan bij andere bands, maar dit is wel te verwachten bij een band die al deze genres combineert. Van praten naar zingen naar screamen, voor Rotzak lijkt het kinderspel. Over de gitaren en drums kan bij deze nummers ook hetzelfde gezegd worden dan over de andere, namelijk dat alles heel catchy aanvoelt en heel goed op een podium zou passen om de benen los te gooien.

Rotzak levert met deze EP een mooi debuut af. Hoewel hun grootste invloeden duidelijk zijn en er misschien net iets te veel geknipt, bewerkt en geplakt is, hebben ze toch al een uniekere sound dan de meeste bands heden ten dage. Catchy, dansbaar en gevarieerd zijn de kernwoorden die ik altijd aan dit album zal linken. De clean vocals konden soms net iets verzorgder, maar bereiken wél het effect dat ze zouden moeten bereiken. Een klein werkpuntje op een voor de rest zeer degelijke EP.

score: 7/10