Rock XXL

The Curse Of Millhaven
Plagues

4 aug 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

The Curse Of Millhaven, dat ontstond uit de restanten van Fatal Recoil en In Chains, bracht onlangs hun nieuwe EP ‘Plagues’ uit. Ze speelden dit jaar al samen met deathcoregrootmeesters Carnifex en spelen deze zomer op het machtige Ieperfest. Dit melodic death metalgezelschap, tevens zelf uit Ieper, bracht ook in 2014 al conceptalbum ‘Vestibule Of Hell’ uit, dat vol zat met snelle riffs, snelle drums en alles wat je voor de rest van een band in dit genre verwacht. Een grote stijlswitch zit er voor deze band niet in, ze blijven gewoon lekker verder doen met wat ze bezig zijn. En hoe.

‘Plagues’ telt vijf nummers en lijkt – door de titels alleen al – ook op een conceptalbum over een plaag, een ziekte, iets dat de wereld kapot maakt. Als het van The Curse Of Millhaven afhangt, is dat iets wat dit album zeker zal doen. Bij het luisteren van ‘Plagues’ komen de bijnamen ‘een iets minder brutale, maar melodieuzere Aborted’ of ‘een iets minder op melodie gefocuste The Black Dahlia Murder’ naar boven, want deze band zit er ongeveer middenin. De nummers zijn lekker snel en chuggy bij momenten, wat vooral te danken is aan drummer Bart Rambour, maar gitaristen Kurt Mylle en Jeroen Debruyne zorgen voor de nodige melodie, die niet overheerst maar er zich mooi tussen mengt. De eerste minuut van nummers als titeltrack ‘Plagues’ en ‘Black Death’ bijvoorbeeld, combineert deze twee elementen perfect. De sample middenin ‘The Infection’ is perfect geplaatst in dit album. Het geeft een soort beklemmend gevoel van rust in een geheel van fast-paced riffs en drums en draagt bij tot de constant op je in beukende sloophamer die ‘Plagues’ is. Zanger Jasper Lobelle heeft de typische range van vocalists binnen dit genre, en draagt daarom ook perfect bij tot wat deze band is. Zijn prestaties zijn zelfs lichtelijk verbeterd ten opzichte van ‘Vestibule Of Hell’, maar dat kan natuurlijk ook aan de opnamekwaliteit liggen, die op deze nieuwe plaat tevens fantastisch is. Dit alles vormt een mooi en coherent geheel, maar toch brengt The Curse Of Millhaven niet echt iets nieuws onder de zon.

‘Plagues’ gaat verder waar ‘Vestibule Of Hell’ stopte. Na de cirkels van de hel door te maken, komen we terecht in een heuse plaag. Deze mannen weten duidelijk waar ze mee bezig zijn, catchy death metal maken die je doet headbangen. Soms kan het zo simpel nu eenmaal zijn. Is dit het meest originele werk ooit qua melodie, drumlijnen en vocaal werk? Neen. Is dit een verdomd goede plaat? Dat zeker.

score: 8/10