Rock XXL

The Dangerous Summer
The Dangerous Summer

18 feb 2018 – Seppe Van Ael – Album reviews

Een beetje Jimmy Eat World, een vleugje Nickelback en wat U2 herkennen we voornamelijk in de band ‘The Dangerous Summer’. Om het met een metafoor te zeggen, het is zo van die muziek die je kan opleggen tijdens een etentje met vrienden die helemaal niets van rock willen weten en waarmee je toch positieve reacties zal ontvangen over je muzieksmaak. (Om hen daarna gradueel te verleiden tot de zwartste krochten van de black metal). Een beetje gewaagd altijd, zo’n self-titled album uitbrengen. Want het is een statement: dit is onze identiteit, dit is onze sound. Dat was ook exact het doel van het nieuwe album van TDS. De Amerikanen schreven er een halfjaar aan en waagden de sprong in het diepe… en RockXXL sprong even mee.

De sterkte van deze groep, evenals andere groepen in hetzelfde genre is dat ze een verhaal van emoties kunnen vertellen zonder te dramatiseren. Het is een beetje emo, maar je hebt het tijdens een eerste (onoplettende) luisterbeurt niet door. De combinatie van een ruwe stem en zacht gitaarspel zal er wel voor iets tussen zitten. Daarnaast klinkt het wat nostalgisch, melancholisch bijna. Een tijdreis naar de jaren ’90. Het nummer dat het meeste naar het melancholische neigt -tijdens de eerste helft van het nummer weliswaar- is ‘Infinite’. Het is dat ene obligate melige nummer dat op een rockalbum hoort te staan. Uiteraard om te kunnen antwoorden op de commentaar: “in dat genre is het alleen maar gitaar en ruwe stem, nooit iets rustig”.

Ons favoriete nummer op het album is ‘Wild Again’. Niet veel later gevolgd door ‘When I Get Home’, het minst favoriete nummer. Als dit nummer humor was, was het een onsmakelijk en platvloers mopje. Conclusie: dit is een album dat lichtjes in oor komt fluisteren. Ideaal om te luisteren op een zondagochtend wanneer je toch nog net iets langer in je bed wilt blijven liggen.

score: 8/10