Rock XXL

Wiegedood
De Doden Hebben Het Goed II

14 mar 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

Wiegedood kwam recent aanzetten met hun nieuwe plaat, ‘De Doden Hebben Het Goed II’. Wiegedood is een black metaltrio bestaande uit 2/3 Oathbreaker en 1/3 Amenra, meer hoeven we eigenlijk niet als introductie te geven om het kaliber van deze muzikanten te schetsen. Hoewel gitarist en zanger Levy Seynaeve nog maar sinds 2012 bij het reeds in 1999 opgerichte Amenra speelt, heeft hij met deze band toch al intensief samengewerkt en is dat duidelijk aan deze band te merken. Verder bestaat de band uit Wim Seppoc en Gilles Demolder, die respectievelijk de drums en gitaren op zich nemen. De band bracht in 2015 reeds het eerste deel van de ‘De Doden Hebben Het Goed’-serie uit, dat door critici zeer goed onthaald werd. Om het even te schetsen, kreeg het op Encyclopaedia Metallum een review van wel 95%. Wij waren benieuwd of deze plaat ook zo spectaculair was als de vorige.

‘De Doden Hebben Het Goed II’ telt slechts vier nummers, maar klokt toch 34 minuten aan rauwe, scheurende en atmosferische black metal, exact gespeeld zoals we het van leden van de Church Of Ra zouden verwachten. Met een opener als ‘Ontzieling’ – wat tevens een zeer passende titel is voor dit nummer – weet de luisteraar direct waar hij aan toe is. Scheurende, energieke riffs worden na een minuut bijgestaan door een angstaanjagende introductieschreeuw die je bij je keel grijpt en voor de rest van het nummer niet meer los laat. Het intensieve drumwerk wordt bijgestaan door riffs met ultrazware distortion op de gitaren en krijsende vocals en geeft direct een mooi beeld van wat Wiegedood hier aan de man probeert te brengen. Het nummer eindigt op een rustige noot, waarna het tweede nummer ‘Cataract’ hier mooi op inpikt met een lome, slepende introductie die bijna vijf minuten lang aanhoudt. Waar de meeste grindcorebands al een half album uitgeschreven hebben, schudt Wiegedood hier welgeteld één riff uit hun mouw. Hoewel de band met deze wel heel lome, haast breindodende introductie niet meteen iedereen zal doen opkijken, doen de overige zes minuten van dit nummer dat zeker wel. De introductie past perfect in de gitzwarte sfeer die Wiegedood hier schetst, en de plotse verandering naar hun gekende stijl heeft de luisteraar weer direct mee. De overige nummers, ‘De Doden Hebben Het Goed II’ en ‘Smeekbede’ zijn nummers met grotendeels dezelfde formule en atmosfeer. De introductie van ‘De Doden Hebben Het Goed II’ is een monotone gitaarsound bijgestaan door haast behekste vocalen, om dan weer over te gaan in een iets rustigere versie van de stijl die we van hen gewend zijn. ‘Smeekbede’ laat de introductieriff voor wat het is, en begint meteen op je trommelvliezen in te beuken. Verder klinkt het nummer vrij formularisch en spelen ze niets dat we nog niet van Wiegedood gewend waren, maar loslaten doet het je ook nooit volledig. De atmosfeer die in het begin van deze plaat geschetst werd, blijft tot het einde aanwezig en laat dat nu net hetgene zijn waar Wiegedood op mikt.

‘De Doden Hebben Het Goed II’ is een gepaste titel voor dit album, aangezien het gewoon op het elan van zijn voorganger voort gaat. De band moet opletten dat ze geen ‘carbon copies’ van hun albums blijven maken, want de nummers op beide platen zijn haast verwisselbaar zodat enkel een getraind oor het verschil zou kunnen merken. Strak gespeeld, een geweldige uitvoering en een heel passende, duistere atmosfeer, maar misschien net iets te vaak van hetzelfde.

score: 7,5/10