Rock XXL

Wild
Purgatorius

4 aug 2017 – Seppe Van Ael – Album reviews

W.I.L.D is een thrash-death metal band uit het noorden van Frankrijk. Na enkele veranderingen aan hun line-up zijn de huidige leden onder de naam W.I.L.D begonnen in 2004. Ze stonden reeds in het voorprogramma van onder andere Napalm Death en Sepultura. Na enkele albums en EP's komen de heren van W.I.L.D binnenkort af met een nieuw album genaamd Purgatorius. Bij ons krijg je er al een voorsmaakje van de nummers die er voor ons het meeste uitspringen.

“A Beginning That Isn’t One” is het eerste nummer op het album. Deze intro is wat creepy met klinkende, elektronische geluiden en voetstappen met een obscure, onverstaanbare stem op de achtergrond. Kettingzagen en verscheurende schreeuwen bouwen de suspensie op naar het eerste, echte nummer genaamd “Drugs By Way Of Food.”

Het nummer begint eerder abrupt, maar op die manier wordt je volgestampt met energie. W.I.L.D maakt vanaf dit nummer al hun genre erg kenbaar. Death metal vocals met thrash en death invloeden in hun instrumentale werk. Ook al is het nummer eerder repetitief, het blijft afwisselend genoeg om het niet saai te vinden. Een typische death metal gitaarsolo is hier niet te vinden want in deze solo komt hun thrash invloed ten volste naar boven. Het nummer fade mooi uit om door te gaan naar het volgende.

Het volgende nummer dat er voor ons uitsprong is de titeltrack van het album, “Purgatorius.” In dit lied is er meer variatie in vocals dan bij “Drugs By Way Of Food.” Ook zijn er in dit nummer meer thrash invloeden dan death invloeden. Op deze manier maakt W.I.L.D een mooie balans tussen de twee genres waarmee ze zich identificeren.

“Washout” daarentegen leunt aan tegen death metal, waardoor ze weer mooi hebben afgewisseld, en waardoor dit mijn persoonlijke favoriet is. Blastbeats met technische riffs en snelle lyrics tonen aan hoe veel skill de mannen uit W.I.L.D met zich meedragen. Ze zijn al lang bezig en dat kan je horen aan hun goed onderbouwde techniek, ook in deze solo. In “Washout” krijgen we ook clean vocals te horen met zelfs pig squeals en extreme lows daar tussenin.

In “Trapped” krijgen we te maken met akoestische gitaar in de intro, gespeeld door vocalist Jerôme. Akoestische gitaar zou je niet verwachten van een band uit het thrash/death genre maar ze hebben het toch perfect klaargespeeld. Dit nummer is het iets melodischere nummer op het album met eveneens clean vocals als tweede stem. W.I.L.D tonen je dat zachtere elementen als akoestische gitaar en clean vocals wel degelijk kunnen passen in een genre als death metal.

Om de cirkel mooi af te maken hebben ze hun outro “An End That Isn’t One” genoemd. Hier krijgen we de akoestische gitaar te horen met weer bizarre achtergrondgeluiden. Een stem die je niet verstaat en statisch klinkende elementen. Deze outro is, tegenover hun intro, veel langer. Ook werd er in de intro geen gebruik gemaakt van echte muzikale elementen, wat wel zo is in “An End That Isn’t One.” Het is eerder een instrumentaal nummer om het album mooi af te sluiten.

W.I.L.D mag dan al wel langer bestaan maar hun doorbraak moet nog komen. Ze hebben hard gewerkt aan dit album en hebben een heel mooi werk om aan de wereld te tonen. Ze zijn consequent in hun sound en weten waar ze naartoe willen. Het is een prachtwerk dat zeker de moeite is om eens te beluisteren.

score: 8,5/10