Rock XXL

Zygoma
The Highest Court

1 jun 2016 – Seppe Van Ael – Album reviews

De flitsende artwork van dit album zegt al genoeg. Dit album van Zygoma, vroeger nog The Zygoma Disposal, komt aanzetten met hun derde release tot hiertoe, ‘The Highest Court’. En of het flitsen is.

Voor ik deze review begin, schets ik even een korte geschiedenis van hun vorige werk.The Zygoma Disposal bracht in 2010 een EP uit, genaamd ‘Flesh. Made. Void.’ en bestond uit drie nummers, maar had toch een deftige lengte van langer dan achttien minuten. Met songtitels als ‘Hey Dillinger, See You Next Thursday!’ wist je direct waar deze band naartoe ging, namelijk een mix van deze twee bands. Mathcore gecombineerd met wat deathgrind, jazz, je kan het niet bedenken. Het ‘core- en grindgehalte’ lag in deze EP dus verrassend hoog. The Zygoma Disposal experimenteert graag met hun geluid, en dat bewijzen ze hier al.

De eerste liveshow die ik van hen bijwoonde was ergens tussen deze release en hun debuut-LP ‘The Forgotten’. Ze speelden toen in het voorprogramma van een voor mij toch wel legendarische progressive metalcore-band, Apostate. Een brok chaos en energie live, een live-ervaring om nooit te vergeten.

In 2013 brachten ze ‘The Forgotten’ uit. Ik herinner me dat er naar aanloop van dit album en ook na deze release wat line-upswitches hebben plaatsgevonden, maar ik ken de band helaas niet persoonlijk genoeg om te weten hoe het allemaal in elkaar zat (de band is helaas ook niet te vinden Encyclopaedia Metallum, iemand zou dit dringend moeten aanmaken). Dit album experimenteerde met de duistere kanten van mathcore, maar behield wel de kracht en experimentatie van hun eerste EP. Dit album was een echte hoogvlieger voor de mathcoreliefhebbers. Het ‘deathgrind-gehalte’ van deze plaat was minder aanwezig op deze plaat dan op hun eerste EP, maar was nog wel terug te vinden. The Zygoma Disposal wist te bewijzen dat ze een hele interessante, gevarieerde plaat konden brengen met hints naar black metal, prog metal, jazz, enzoverder.

Bij hints bleef het dus niet. Zygoma bracht op 17 mei 2016 een album uit dat nog lang zal blijven nazinderen. Ze hebben hun vorige sound niet enkel gehouden, elke hint naar elk mogelijk genre, hebben ze in deze 53-minuten lange langspeler gepropt. Ik schrijf zelden track-per-trackreviews, maar ik voel dat dit album niet over één kam kan gescheerd worden.

‘The Highest Court’ start met ‘The Fingerprint’. Een nummer dat traag en rustig opbouwt met spookachtige achtergrondmuziek. Vervolgens komt er gitaarwerk dat neigt naar stoner metal, en vervolgens evolueert naar een nummer dat meer neigt naar extreme/black metal. Het nummer is een heuse reis door een greep uit het assortiment van genres die Zygoma combineert, maar dit is nog maar een begin.

Het tweede nummer, ‘Enslaved’, neigt wat meer naar de vroegere stijl van Zygoma, met chugs en breakdowns geladen metal, met toch een progressieve kant aan. Het vocale werk neigt dan wat meer naar black metal bij het begin van dit nummer. Daarna evolueert het verder naar een mathcore/black metalnummer met een leuk jazzy intermezzo, om vervolgens terug de chuggy, progressive metal uit het begin nog even boven halen, en de genres dan nog even probleemloos combineren.

Vervolgens is ‘The Highest Court’, het titelnummer van deze LP, aan de beurt. Het nummer begint dromerig en vrij rustig voor Zygoma, met na een minuut in het nummer zowaar een stuk met cleane vocals. De dromerige vibe vloeit spontaan over in een progressive metalnummer met heel wat black metalinvloeden. Een jazzy intermezzo ontbreekt ook in dit nummer niet, en vloeit hierna weer perfect in de vibe van het nummer.

Vervolgens is ‘Villain Of The Piece’ aan de beurt. Een nummer dat tegen de negen minuten zit. Dit nummer begint heel duister, maar gaat al snel over in zorgvuldig uitgerekende chugs, die hoewel ze bij vele bands voorspelbaar lijken, toch nog net iets meer hebben. Het nummer evolueert dan naar een zeer blackened nummer met heel wat math-invloeden. om vervolgens over te gaan naar de chugs van het begin. Gooi er nog wat atmosferisch instrumentaal werk bij en een stevige outro, en je zit in de helft van het album.

‘Red Curtain Falls’, de single die ze eerder uitbrachten, is als volgende aan de beurt. Dit nummer gaat terug naar de mathcore-roots die in ‘The Fogrotten’ zeer duidelijk waren, maar vloeit meer en meer over in black metal en een wel heel dansbaar intermezzo. Het nummer voelt zeer duister aan na het intermezzo en blijft deze sfeer ook aanhouden. Dit nummer is, vooral door dit intermezzo en de prachtige outro, een van mijn favorieten van het album.

Vervolgens is ‘Lysergide’ aan de beurt. Het nummer begint eerst als een soort intermezzo, maar dat was buiten Zygoma zelf gerekend. Ze gunnen de luisteraar geen moment rust en weten in dit nummer atmosferische, rustige delen te combineren met duistere, ‘mathy’ riffs. Dit nummer sluit vind ik persoonlijk hard aan bij de sound van hun vorige album, maar het is vooral vocaal veel uitgebreider en interessanter.

Het zevende nummer van dit album, ‘Sequence’, een nummer met een heel uitgesproken progressive metalsound. De guestvocals op dit album zijn een zeer groot pluspunt, de instrumentale variatie kon al niet hoger zijn, maar nu wordt het vocale werk ook nog verder uitgebreid. Dit nummer is opvallend minder ‘donker’ van sound dan de vorige nummers, en richt meer op agressieve chugs en dromerige riffs.

Het laatste nummer van dit album, ‘Decoder’, werd op 1 december 2014 al online gegooid. Toen werd het al duidelijk dat Zygoma hun sound al wat aan het aanpassen was, om het publiek toch goed voorbereid te hebben. Het is een nummer dat zowat elk genre aftast dat in de rest van dit album al werd aangehaald. Het is een acht-minuten durende sloophamer die, moest je als luisteraar nog niet genoeg variatie had gehoord, nog even samenvat waarom Zygoma een unieke band is.  Een perfecte afsluiter voor een, naar mijn mening, quasi perfect album.

Zygoma is niet in een nummer te beschrijven, zelfs niet in een album. Dit album is een reis, een tocht door de grenzen van de muziek; Zygoma was niet vies van experimenteren, en dit album bewijst het. Het album is zo divers dat het niet te kaderen valt binnen een stijl. Het is geen knip- en plakwerk, het is een zorgvuldig samengestelde compositie die veel tijd in beslag heeft genomen om te maken, en dat moet gekoesterd worden.

score: 9,5/10