Rock XXL

Alazka

14 mei 2018 – Seppe Van Ael – Interviews

Het Duitse Alazka is op tour met Polaris en The Plot In You. Ze hielden halt in het Antwerpse Zappa. Na een naamsverandering timmert de band met hun tweede album 'Phoenix' een weg naar boven. Wij spraken met zanger Tobias over zijn nieuwe rol binnen de band,  het zware tourleven en hun toekomstplannen.

**Vorig jaar, op 29 maart, deden jullie een belangrijke aankondiging: Burning Down Alaska werd ALAZKA. Waarom kozen jullie een nieuwe bandnaam? **

We hebben dit gedaan om wille van twee specifieke redenen. We konden onszelf niet meer identificeren met de oude naam. Het was een coole naam, maar ik vond het maar niets. Deze band is opgericht in 2012 en toen zat ik nog niet eens in de band. Het enige oorspronkelijke bandlid is Marvin (gitarist). We hebben al zoveel verschillende bandleden gehad dat het niet meer goed voelde om de naam Burning Down Alaska te gebruiken. Dus, nu zijn we zes vrienden die zullen doorgaan. We vonden dit het beste aanvoelen, maar voor de rest zijn we eigenlijk niet zo heel veel veranderd .

Waarom de ongebruikelijke Z in Alazka?

Eigenlijk gewoon om het een beetje anders en cooler te laten lijken. Sommige mensen vinden het maar niets en praten slecht over onze nieuwe naam, maar wij geven er eigenlijk niet zoveel om. Het ziet er voor ons beter uit en je kan er veel creatiever mee omgaan. Zo zijn er leukere ontwerpen voor de merchandise. Als je op Google gaat zoeken naar ‘Alaska’ zijn er heel wat bands met die naam en kom je ook direct op het land Alaska uit. Als je het met een Z opzoekt kom je echter direct bij ons uit.

Enkele maanden na het bekend maken van de nieuwe bandnaam brachten jullie een nieuw album uit: Phoenix. Van waar komt de albumtitel?

Het heeft alles te maken met de herrijzenis van onze band uit de assen van Burning Down Alaska. Je kan ook heel veel hierover terugvinden in onze songs, maar dat is eigenlijk de hoofdreden.

Nog voor jullie de naam veranderden naar Alazka kregen de fans een onheilspellend bericht te lezen op jullie Facebookpagina. Burning Down Alaska 2012-2017 en niets meer, waarom deden jullie dit?

Ik wil niet zeggen dat dit een marketing stunt was, maar als we gewoon van de ene dag op de andere onze naam veranderden, zouden mensen het niet opgemerkt hebben. We creëerden dus een heel deel vragen bij onze fans: “Gaat de band uit elkaar?” . Zo ging onze naamsverandering niet onopgemerkt voorbij. Mochten we dit niet gedaan hebben hadden we misschien wel fans verloren.

Jullie zijn nu met twee zangers en combineren een schreeuwende stem met een cleane stem. Hoe reageerden de fans op deze verandering? Heel positief eigenlijk. Het was altijd al de bedoeling om een meer cleane stem te hebben in onze band, maar in ons eerste album zochten we altijd naar gaststemmen. Zo deden we bijvoorbeeld een samenwerking met Michael McGough van Being As An Ocean op ons eerste album. Sommige mensen reageren dat ze het oude werk leuker vinden, maar wij gaan deze weg in omdat we dit altijd al gepland hadden. Ik vind sommige muziekgenres ook niet leuk, dus ik vind het niet zo erg, iedereen heeft zijn eigen mening. We hebben zeker nieuwe fans gemaakt door deze verandering, maar dat was oorspronkelijk nooit onze bedoeling geweest. Er waren heel wat fans die het schreeuwen maar niets vinden en de stem van Kassim wel weten te appreciëren. Daar kan ik natuurlijk ook mee leven. Maar het schreeuwen zal altijd bij de band blijven, net zoals de stem van Kassim. Ik kan ook een beetje zingen, maar het is vermoeiend om telkens te moeten wisselen tussen de twee stemmen. Juist daarom komt Kassim als een geschenk voor deze band.

De band maakte eerder al een akoestische versie van de nummers 'Phoenix' en 'Empty Throne', met alleen de stem van Kassim. Plannen jullie meer van deze versies?

We plannen zeker om nog andere akoestische versies van onze nummers te maken in de toekomst. Misschien een akoestisch album. Maar wat we zeker willen doen is een akoestische versie van één van onze nummers met de volledige band. Ik zou dan meezingen en de piano spelen, omdat heel veel mensen zich afvragen waarom ikzelf niet in de akoestische set meespeelde. De reden hiervoor was eigenlijk heel grappig. Oorspronkelijke zou ik gewoon meespelen met de akoestische nummers, maar tijdens het oefenen van de nummers viel ik heel hard op mijn arm tijdens het skaten. Het was net niet gebroken, maar ik moest wel naar het ziekenhuis, dat is eigenlijk de simpele reden dat ik niet kon meedoen.

In maart gingen jullie voor de eerste keer op tour buiten Europa, hoe was het ?

Het was geweldig. We hebben in het verleden al heel wat Europese shows gedaan en het was gewoon tijd voor iets anders. Japan is het verste waar we ooit gespeeld hebben. We moesten meer dan 14 uur vliegen voor vijf uitverkochte shows. Voor de eerste keer een show spelen met een jetlag en we waren een volledige dag kwijt met reizen, maar het was het zeker waard. Vooral het eten in Japan was geweldig, alleen al daarom zou ik terug willen gaan. De shows vielen super goed mee. Er waren misschien maximum 200 mensen, maar Japanse mensen zijn gek! Ze waren zo respectvol tijdens onze show. Ze gingen volledig uit hun dak tijdens onze nummers, maar wanneer we onze nummers aan elkaar praatten, waren ze stil. Er was niemand die zelfs iets durfde roepen, het was een beetje een akward stilte, maar dat is daar de gewoonte. Ik zou heel graag terug willen!

Hoe kan je jullie succes in deze landen verklaren?

Elke avond was uitverkocht en iedereen ging uit zijn dak. Iedereen kende de songs. Zoals ik al zei waren er maar 200 mensen, dus ik denk dat onze muziek bij hen langzaam aan bekend begint te geraken. Een beetje zoals dat hier ook ooit begonnen is. Ik verwacht zeker dat het daar nog groter gaat worden.

Vorige week tweette je: “This tourbus smells so bad. I’m like inches away from throwing up every time I go in.” is dit één van de nadelen van touren met zes personen?

Dit komt eigenlijk omdat we met drie bands zijn en we zitten eigenlijk met 24 op één bus. Beneden hebben we wel een soort van chill zone met wat tafels, maar boven zijn er alleen maar bedden. Op sommige dagen tijdens onze tour konden we na de show niet douchen omdat die niet aanwezig waren in de concertzaal. Dus stel je maar eens voor: 24 mensen in één bus zonder een douche na een intense show. “It smells like shit”. Niet altijd, want nu is het oke, maar soms is het echt erg.

Wat volgt er nu? Amerika?

Misschien wel. We proberen om zo snel mogelijk naar Amerika te gaan. Het is veel moeilijker om het in Amerika te maken. Er komt zoveel meer bij kijken: Je moet de transportkosten betalen, de Visa’s in orde brengen,… We hebben een heel goede band met onze recordlabels Sharptone Records en Empire Records. Zij doen er alles aan om ons te helpen naar Amerika te gaan. We kennen zelf al wat bands in Amerika zoals We Came As Romans en Being As An Ocean. Dat zijn echt leuke mensen en ze worden snel vrienden als je zo lang op tour bent. Ik zou ooit nog op Rock Am Ring willen spelen. Dat staat zeker op mijn bucket list. We speelden ooit op Groezrock. Ik herinner me dat ik daar te veel Jupiler dronk. Daar willen we ook nog wel eens terug heen.