Rock XXL

Chalice

16 aug 2018 – Seppe Van Ael – Interviews

Al twintig jaar timmert het Kortrijkse Chalice naar een weg door de Belgische metal scene. Dit ging echter niet altijd van een leien dakje. Leden kwamen en gingen, wat zich natuurlijk uit in heel wat vertraging. Ondertussen is de band weer helemaal terug van nooit weggeweest met een nieuwe plaat: ‘Ashes Of Hope’. Wij gingen aan tafel zitten met bassist Chris Lagrange en leerde de binnenkant van de band wat beter kennen.

Chalice bestaat dit jaar twintig jaar. Hebben jullie dit gevierd?

We hebben dit gedaan door een nieuwe plaat uit te brengen. De opnames voor het album ‘Ashes Of Hope’ zijn gestart in september van vorig jaar en eind april konden we het eindresultaat presenteren: acht nummers of 43 minuten (thrash) metal. De release vond plaat in JC Tranzit in Kortrijk. Dit was een soort kick off om het resterende deel van dit jaar en volgend jaar te focussen op de promotie voor het album. We willen zoveel mogelijk live spelen, ook in het buitenland, en via een aantal videoclips willen we exposure krijgen op andere kanalen.

Wat zijn volgens jullie de grootste verschillen met Chalice nu en 20 jaar geleden?

Muzikaal zijn er dingen veranderd: nummers zijn minder complex, beter gearrangeerd en zijn ‘verschoven’ in de richting van thrash metal, weg van death metal. De razernij, snelheid en agressie van weleer zijn echter gebleven. Tekstueel wordt er nog steeds uit hetzelfde bodemloze vat getapt. Er zijn genoeg zaken die ons inspireren: De manier waarop mensen zichzelf, elkaar en hun omgeving behandelen, uitwassen van menselijk gedrag, maatschappelijke tendensen,… Op microniveau ook persoonlijke ervaringen die voor hevige emoties zoals angst, kwaadheid, tristesse,… zorgen. Tenslotte leren we bij het uitbrengen van iedere plaat opnieuw bij. Deze keer willen we de extra’s niet vergeten: promotie voor de het album, geboekt worden voor live shows, zoeken naar manieren om voldoende exposure te hebben,… Vooral op dit vlak is er de voorbije 20 jaar veel veranderd.

Bij Chalice zijn er heel wet bandleden gekomen en gegaan. Wat is volgens jullie hier de reden van?

Weet je, soms vertrekken mensen zelf omwille van een gebrek aan tijd, door het verliezen van voeling met het genre, door het feit dat de band een te groot engagement vraagt of omwille van hun privé-situatie. Soms hebben we als band de beslissing moeten nemen om de samenwerking stop te zetten. Dit had bijna altijd te maken met het feit dat het engagement voor Chalice te klein geworden was en dat toont zich vrij snel. Als dit op tafel komt en er is geen (kans op) verbetering, dan stopt een verhaal ook natuurlijk.

Hoe moeilijk is het om steeds weer opnieuw te beginnen met nieuwe leden?

Op korte termijn zorgt het voor vertraging van de ontwikkeling van de band. Muzikanten moeten elkaar leren kennen en een line-up die wijzigt is niet bevorderlijk voor het schrijven van nieuwe nummers. Het betekent ook een vertraging omdat er een set ingeoefend moet worden om ‘speelklaar’ te zijn voor liveshows. Anderzijds zijn wissels in een line up inherent aan het spelen in een band. Niets is voor altijd! Vaak bekruipt ons na verloop van tijd het gevoel dat het voor de gezondheid van Chalice goed is geweest dat mensen (moesten) vertrekken. Nieuw bloed betekent vaak andere invloeden en een nieuwe input. Dat is dan een ideale voedingsbodem om verder te ontwikkelen en groeien.

Is er nooit gedacht aan stoppen?

Eigenlijk niet. Ondanks het feit dat er samen met de hoogtes ook laagtes zijn geweest. Op een gegeven moment moesten we bijvoorbeeld als trio (zang, drum, bas) op zoek naar twee gitaristen. Dan weet je dat het moeilijke weken worden. Als onderlinge ergernissen op tafel kwamen, gebeurde dit steeds op een constructieve manier, met het oog op het verder schrijven aan het Chalice verhaal.

Een grote doorbraak is er nooit geweest voor Chalice. Denken jullie dat dit te maken heeft gehad met alle vertragingen?

Dit speelt zeker een rol. Daarnaast hebben we in het verleden iets te weinig aandacht gehad voor het promoten van de band en onze albums. Daar hebben we misschien kansen laten schieten. Laat wel duidelijk zijn dat Chalice geen uitdovend verhaal is. Met de nieuwe plaat onder de arm en met een aantal mensen die ons steunen, willen we mikken op meer en betere shows in binnen- en buitenland. We hebben nog plannen op de tekentafel. Daarmee willen we alles uit de nieuwste plaat halen en dingen beter of anders aanpakken dan in het verleden. Onze exposure op sociale media moet bijvoorbeeld beter en we zoeken bijvoorbeeld naar een label dat ‘Ashes Of Hope’ wil uitbrengen op vinyl.

We hebben al veel gepraat over ‘Ashes Of Hope’. Hoe is de nieuwe plaat ontvangen geweest?

De meeste reviews zijn lovend, daar zijn we dus blij mee. We krijgen goede kritieken over de diversiteit in onze muziek, over de kwaliteit van de songs, over de productie van de plaat en vaak wordt het stemmenwerk van Pieter eruit gepikt. Persoonlijk denk ik dat de productie het terrein is waarop we de meeste vooruitgang geboekt hebben. Het feit dat we allemaal ondertussen wat studio ervaring hebben, is natuurlijk helpend geweest. We weerhouden niet meteen problemen uit het opnameproces of het eindresultaat. Het volgende album, we zijn inmiddels gestart met het schrijven, moet opnieuw een stap in de juiste richting worden.

Nummers zoals ‘Musings on the Bank’ zijn iets meer black metal getint. Staan jullie open voor alle extreme genres of is het toch de death metal waarmee jullie steeds opnieuw mee aan de gang gaan?

Het schrijven van nieuwe songs is bij ons een groepsgebeuren. Dat betekent dat ieder bandlid, bewust of onbewust, zijn eigen muzikaal referentiekader mee brengt. Dit speelt een rol in de beslissingen die we nemen rond riffs, tempo’s, sfeer en arrangementen. Er is een grote deelverzameling van bands of genres waar we alle vijf naar luisteren, maar evenzeer is er daar een verscheidenheid en deze zorgt ervoor dat verschillende genres van (extreme) metal in onze muziek sluipen. Dat houdt het interessant voor ons om te spelen en de diversiteit wordt ook door de meeste metal fans gesmaakt.