Rock XXL

Insanity Alert

10 mei 2018 – Seppe Van Ael – Interviews

Thrash metal band Insanity Alert stond onlangs nog op Hellfest en nam deel aan de Persistance Tour met bands als Hatebreed en Terror. Wij gingen rond tafel zitten met zanger Kevin Stout en stelde hem wat vragen over hun album 'Moshburger' en het derde album dat er binnenkort aankomt.

Jullie recentste album heet ‘Moshburger’. Wat is een moshburger en waar komt deze vandaan?

Als we op tour zijn schrijf ik in de bus vaak dingen op waar ik aan denk. Vaak ben ik dan ook stoned (lacht). Als ik de dag erna terug kijk naar wat ik heb opgeschreven denk ik wel vaak ‘what the fuck’, maar deze vonden we zo grappig dat we het wilde gebruiken voor de artwork. We hebben het idee dan doorgestuurd naar de tekenaar van Municipal Waste. Die heeft uiteindelijk iets helemaal anders bedacht dan wij in ons hoofd hadden, maar de artwork was zo goed dat we het gewoon hebben gehouden.

Wat hadden jullie dan initieel in jullie hoofd?

We wilden een soort cover als ‘Dookie’ van Green Day waar veel op te zien is. Dat is nu ook zo, maar we hadden gedacht aan een echte hamburger met daar rond metal -en punk dingen zoals een haai, een tank, doodskoppen,…

Op het artwork is er inderdaad veel te zien: een clows, Jezus, een Power Ranger, Bart Simpson,… Kwamen deze ideeën van jullie?

Half en half. Je ziet wel dat het een Amerikaan is die het gemaakt heeft. Er zitten bijna alleen maar Amerikaanse jaren tachtig popcultuur dingen in. Ik ben zelf ook van de jaren tachtig en deze dingen ken ik natuurlijk zelf ook wel, maar er zit niet veel Europees in. We hadden zelf wat gebrainstormd en daar een lijstje van gegeven, maar hij heeft er dus zelf bijvoorbeeld Michael Jackson en Beavis & Butthead ingestoken.

Er zijn ook referenties naar jullie nummers in de artwork verwerkt.

Ja, dat proberen we altijd wel te doen. Dat doen we bijvoorbeeld ook op onze website, t-shirts en dingen die we zeggen op het podium.

Jullie teksten zijn vaak erg humoristisch, waar komen deze vandaan?

De teksten schrijf ik allemaal. Ik schrijf gewoon alles op dat in me opkomt. Het is een soort humor dat ik heb en dan gaat het natuurlijk vanzelf. Meestal heb ik zelfs alleen een titel die ik grappig vind en werk daar op verder. Bij het nummer ‘Confessions of a Crabman’ bijvoorbeeld had ik krabbenhanden gevonden op Amazon. Omdat ik het zo geniaal vond heb ik ze besteld en daarna pas het nummer geschreven. We proberen altijd attributen op het podium te gebruiken en dan moet het natuurlijk wel bij een nummer passen.

Is het nummer ‘Why is David Guetta Still Alive’ een reactie op de muziekscene of kan je hem gewoon echt niet uitstaan?

Dat is ook weer een vreemd verhaal (lacht). We zaten in de tourbus en ik was het nieuws aan het checken op een website. Het artikel ging erover dat Marc Dutroux misschien zou vrijkomen. Hij heeft natuurlijk veel mensen pijn gedaan en ik dacht: waarom is het nu niet zo dat één van die mensen compleet is beginnen flippen, een pistool koopt en hem gewoon dood schiet. Iemand op de tourbus zei dan: ja, waarom is David Guetta dan eigenlijk nog in leven? Dat vonden we zo grappig dat we er dan maar een nummer over hebben geschreven. Eigenlijk ken ik hem helemaal niet, misschien als je er een liedje van laat horen.

Jullie speelden op de Persistence Tour met bands zoals Hatebreed, Terror en Madball. Hoe reageerde het hardcore publiek op een thrash metal band?

Een beetje dubbel. Het beatdown publiek kon er niets mee beginnen, maar de mensen die van nieuwere hardcore houden vonden het wel tof. Gelukkig speelde Power Trip ook op de tour. Hierdoor was er wel wat volk met vesten met patches. Maar ja, het hele sportschoolgehalte was wel aanwezig. (lacht)

Je bent gestopt met je full-time job om je volledig te storten op muziek maken. Hoe bevalt het leven als full-time muzikant?

Moeilijk. Het is wel gaaf en ik doe wel wat kleine jobs, maar ik heb inderdaad geen vaste job meer. Echt van de muziek leven gaat nog niet en rijk zullen we er ook niet van worden. We proberen veel te spelen en de winsten eerlijk te verdelen. We hebben bijvoorbeeld nooit een chauffeur of geluidsman mee. Dat zijn dingen die we gewoon niet kunnen betalen. Voor de rest is het super want ik haat werken. Elke dag dat ik niet moet werken is een gewonnen dag. (lacht)

Er is een cliché dat zegt dat het eerste album misschien wel de gemakkelijkste is om te maken en het tweede de moeilijkste. Hoe verliep bij jullie het derde album?

De eerste plaat ging inderdaad wel soepel omdat we al een hoop nummers op voorhand hadden geschreven. De tweede was wat meer zoeken voor we alle nummers hadden en de derde, die nu is opgenomen, was vooral chaotisch. Het besef kwam dat er weer al twee jaar voorbij waren en dat we een nieuwe plaat moesten maken. Onze bassist was dan ook gestopt dus hebben we de nieuwe plaat met drie geschreven. Onze gitarist had wel al wat riffs klaar liggen en ik had al enkele teksten geschreven. Ik ben dan zelf een paar dagen gaan zitten om te focussen op de teksten. Ik heb veel naar Transformers en oude horrorfims gekeken voor inspiratie. Er bestaat zelfs een Transformers Wikipedia, daar kan ik uren op lezen voor inspiratie. Ik vertel graag iets en het is natuurlijk altijd een beetje zoeken. Als je niet van Amerika of Engeland komt en Engels is je moedertaal niet, is het een andere manier van schrijven. Veel woorden ken je niet. Het wordt een harde plaat. Er staan 21 nummers op en de plaat duurt een half uur. We hebben bij Season Of Mist getekend voor het uitbrengen van de plaat. Voor de artwork hebben we iemand gevonden uit de black metal wereld. Het wordt compleet het tegenovergestelde van ‘Moshburger’. De eerste was zowat classic thrash metal, de tweede was meer gebaseerd op comics en deze wordt helemaal zwart-wit met skeletten enzo. Ik ben benieuwd wat de mensen ervan gaan vinden. Muzikaal is het niet zo hard veranderd. We maken gewoon wat we leuk vinden.

Denken jullie dat Iron Maiden weet dat jullie ‘Run To The Pit’ hebben gemaakt?

Ik denk het niet (lacht). Ik zit in Nederland in de punkband The Apers. Daar hebben we vroeger ‘Teenage Kicks’ van The Undertones mee gecoverd. Een paar jaar later kwamen The Undertones in Rotterdam en daar kondigde ze ‘Teenage Kicks’ aan met: Dit nummer wordt beter gedaan door The Apers. Het was gewoon tof dat ze uberhout wisten dat het nummer bestond, laat staan hoe dat de band noemde. Het zou wel geniaal zijn moest ‘Run To The Pit’ verboden worden, dan hebben we een verhaal. We spelen ondertussen ook al weer vijf jaar en de meeste mensen kennen ons door dat lied. Waar we ook heen gaan of hoe saai de avond ook is, zodra we dat nummer inzetten gaat iedereen uit de bol omdat het herkenbaar klinkt.

Is het soms niet frustrerend dat jullie bekendste nummer een cover is?

Live komt het nummer vaak men strot uit. Het is natuurlijk een ander nummer dan dat we zelf zouden maken. Het heeft ons wel kansen gegeven om ons eigen ding te doen. De tekst is wel helemaal origineel, die heb ik volledig zelf geschreven. De muziek is gewoon twee keer zo snel. Covers zijn eigenlijk ook een tribute vind ik. Wat Iron Maiden voor harde muziek heeft gedaan is wel geweldig natuurlijk. Ze hebben nooit video’s gehad op Mtv ofzo en toch verkopen ze stadia uit.