Rock XXL

This Means War

29 okt 2017 – Seppe Van Ael – Interviews

De Oostmalse hardcore punk band Convict rond de broers Bert en Dries Van Dijck stopte er onlangs voor een tweede keer mee**. Ditmaal na hun tour met niemand minder dan Agnostic Front. Niet veel later kondigde dit duo hun nieuwe band aan: This Means War. Ondertussen b\racht This Means War een plaat uit op Pirate Press Records in Amerika en staan er een hele hoop interessante shows op deze heren te wachten. Tijd om eens aan tafel te zitten met zanger Bert Van Dijck.

Je vorige band Convict bracht na vijf jaar terug een plaat uit, jullie tourden met niemand minder dan Agnostic Front,… en plots stopt het hele Convict verhaal. Bijna meteen daarna begon je This Means War. Waarom deze onverwachte koerswisseling?

Veel muzikanten zullen dit wel herkennen maar het verhaal bij Convict was helemaal geschreven. De tour met Agnostic Front was de kers op de taart, daarna kon het enkel nog bergaf gaan. Ik geloof ook dat we met de laatste Convict plaat de beste plaat hadden geschreven die in ons zat.  Vreemd genoeg werd het zaadje van This Means War gepland tijdens de tour met Agnosic Front. Op de tourbus werd bijna de klok rond oude punk en oi gedraaid. Toen Old Firm Casuals de revue passeerde met het nummer ‘Perry Boys’ sloeg dat bij mij en Dries in als een atoombom. De kracht en melodie die in die punk verweven zitten is ongeëvenaard. Ook de baas van ons toenmalig tabel Wouter Davids had me al eens gezegd dat mijn stem best zou passen bij old school punk en oi (punk voor de werkende klasse)… en zo begon het dus allemaal

Het zoeken naar een juiste line-up zat niet mee bij jullie. Is deze ondertussen volledig en vast?

Ook dit zal niet vreemd klinken in de oren van iedereen die in een band speelt: het is net als een relatie. Niet enkel de muzikale klik maar ook (en nog veel belangrijker) de persoonlijke klik (die naast het podium) moet er gewoon boenk op zitten.  Dries en ik zijn zeker niet de makkelijkste jongens om mee in een band te zitten, daarvan zijn we ons echt wel bewust, maar we leggen de lat gewoon hoog. Dat vergt veel van ons en van onze medegroepsleden. Met André (bas), Robbie (gitaar) en Hugo (gitaar) is de cirkel rond. Doorwinterde muzikanten met elk een hart voor punk en oi. Geen gelul, gewoon spelen en een (h)echte band vormen. Deze line up is meer dan ooit een schot in de roos als je het mij vraagt.

Jullie eerste EP kwam uit op Pirate Press Records in Amerika. Als Belgische band een plaat uitbrengen in Amerika lijkt me geweldig, maar is dit ook een tactische keuze geweest?

Voor we ook maar aan een label dachten, hebben we eerst ruim een jaar aan songs geschreven. Igor Wouters, producer en drummer bij Gold, heeft samen met mij de songs geschreven en daarna opgenomen in de AMS studio in Amsterdam. Daarna zijn wij de grote plas overgetrokken om de EP te laten mixen en masteren door Jason Maas (Defeater). Pas nadat wij zelf het eindresultaat hadden beluisterd en er tevreden over waren, zijn we aan labels beginnen denken. We hebben uit een lange lijst vijf labels aangeschreven. De labels dicht bij ons waren wel gecharmeerd maar zagen het wegens een drukke agenda niet echt zitten. We hadden het bijna opgegeven toen ik ergens in januari door mijn spam zat te scrollen en plots de naam ‘Eric Mueller’ zag staan. Ik opende de mail en zag dat de label manager van Pirates Press Records mij persoonlijk had geantwoord en onze muziek helemaal te gek vond. Ik viel letterlijk van mijn stoel en sprong de wagen in om mijn broer het goede nieuws te melden. Vanaf die dag zijn wij aan een lang mailverkeer begonnen tussen San Fansisco en hier. Pirates Press was trouwens onze eerste keuze want als je tussen bands als Noi!se, Street Dogs, Cock Sparrer en Old Firm Casuals terecht komt als klein punk bandje uit de lage landen dan is dat redelijk indrukwekkend.  Een tactische keuze was het dus zeker niet, gewoon een keuze recht uit het hart van een middle age punker.

Jullie release show was samen met niemand minder dan Street Dogs. Hoe is deze tot stand gekomen?

Toen we zagen dat de Street Dogs naar Europa kwamen voor een zomer tournee hebben we geen seconde getwijfeld. Dries en ik organiseren ook concerten met TMW concerts, dus het was een koud kunstje om Street Dogs naar Eindhoven te halen. Ahja, ik ga nog even reclame maken voor Blue Collar Hotel in Eindhoven waar onze release plaats vond. Een prachtige concertzaal, het hotel er vlak naast,… Je kan als artiest niet beter wensen. De show zelf was een feest van begin tot einde.

Het nummer ‘Those Where The Days’ slaat terug op de tijd van toen. In hoeverre is de punkscene naar jullie mening veranderd?

‘Those Where The Days’ is een eerbetoon aan de hechte eurocore scene uit de jaren negentig. Dries en ik reden met onze beste vrienden het hele land af naar Hamme of Torhout om later weer naar Eindhoven en Maastricht te rijden. We deden dit om te verbroederen met fantastische mensen die we hadden leren kennen op en naast het podium. Bands als Backfire, Right Direction, Discipline, Tech 9, Violation Of Trust, Homethrust, Hardsell, M&M en natuurlijk Hard Resistance waren onze wekelijke drinkbroeders. Weet je, toen was er nog geen internet en moest je het hebben van flyer’s die je mee graaide op een show. Je kon je thuis niet opsluiten achter je computer en de show volgen op Youtube. Nee, je moest uit je kot: door de regen, naar een rokerig hol om samen met je vrienden mee te brullen met de songs van je favoriete bands. Altijd wel een feestje als je ergens opdook en je kop liet zien. Nu zijn we verwend, is het aanbod veel groter en alles dichterbij door de komst van internet en allerhande sociale media. Dat maakt de uitdaging niet minder leuk, als je weet hoe snel je mensen over de hele aardbol kan bereiken met je muziek da’s gewoon de max. Dus nee hoor, geen heimwee naar vroeger alleen koester ik de goede herinneringen.

‘Keep The Home Fires Burning’ is een cover van een nummer uit 1915.

‘Keep The Home Fires Burning’ is een nummer waar ik eigenlijk bij stom toeval op botste tijdens het schrijven van songs voor deze EP. Ik ben al van jongs af aan gefascineerd door alles wat te maken heeft met WOI en WOII. ‘Keep The Home Fires Burning’ is één van de bekendste oorlogsliederen geschreven door Ivor Novello. Een lied om de jongens die kwamen vechten in Flanders Fieds een hart onder de riem te steken en diegenen die verdwaasd thuisbleven een sprankeltje hoop te geven. De tekst is adembenemend en grijpt je bij de keel. Ik krijg nog kippenvel als ik het origineel beluister. Dit nummer op de EP is ons eerbetoon aan de gesneuvelden in Flanders Fields.

Ook This Means War sprong mee op de trein van de vinyl. Hoe belangrijk zijn geluidsdragers voor jullie?

Vinyl is gewoon helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Ik ben zelf geen vinyl junkie maar vind het wel gaaf om je eigen plaat door je handen te laten glijden, ze op de draaitafel te leggen en dan volle gas. Vroeg of laat krijgt de ‘CD’ die revival ook wel te pakken hoor. Ik maak handig gebruik van Itunes maar merk dat Spotify en Deezer ook heel populair zijn. Zolang we onze muziek kunnen pompen over de hele wereld maakt het wat mij betreft niet uit hoe ze bij iemand terecht komt.

Op jullie site staat een quote van Joe Strummer. Wat is jullie relatie met The Clash?

Elke zichzelf-respecterende punkrocker moet gewoon erkennen dat The Clash één van de vaandeldragers is van de punk. Wist je trouwens dat ruim veertig jaar geleden ‘punk’ het eerste levenslicht zag? Veel bands hebben pakkende songs geschreven maar persoonlijk neig ik meer naar  oi. Met bands als Sham 69, Cock Sparrer, Last Resort, Cockney Rejects. De laatste plaat van Cock Sparrer (forever) is een juweeltje!

Worden er al plannen gemaakt voor een volgende release?

Reken maar van yes! De EP is sinds eind augustus uit, maar eigenlijk zijn de songs die er op staan al bijna weer een jaar oud. We gaan nu met This Means War eerst de baan op en heel wat leuke shows doen. In januari starten we met de pre-productie voor onze eerste full length. Als onze lieven heer het ziet zitten, dan hopen we in oktober te knallen. Maar eerst maar even alle remmen los op het podium.