Rock XXL

Thy Art Is Murder

21 apr 2017 – Seppe Van Ael – Interviews

Op 18 april gingen we praten met CJ McMahon van Thy Art Is Murder op de Heaven and Hell Tour. We spraken over de tijd wanneer hij uit de band was, het leven op tour, de groeiende faam van de band en de disputen met andere bands. Het resultaat lees je hier onder!

De Impericon festivals en Heaven and Hell tour zijn net begonnen. Hoe voelt het om shows te doen die zo divers zijn qua genre?

Het is cool om te doen. We zijn het gewnd om diverse shows en festivals te spelen, zeker in Europa en Amerika, waar we normaal gezien de hevigste band zijn op alle shows. Het is goed voor onze band omdat ikzelf, toen ik jonger was en naar shows ging, diverse genres als punk en hardcore ging bekijken en dan plots weer een black metal band en dacht “Dit is cool, dit is gek.” Het is goed omdat de band zodanig gegroeid is in de laatste jaren. Alle bands groeien steeds meer, maar ik ben pas echt gelukkig als we stadia mogen bespelen, dat is mijn doel. Ik denk dat er nu, zeker op deze Impericon en Heaven and Hell shows, veel mensen komen voor Casey, Miss May I en Being As An Ocean. Zij zijn relatief rustige bands tegenover ons en als hun fans ons horen spelen denken ze “Holy fuck, wat is dit?”. Ik denk dus dat vele mensen onze band maar niets vinden, net omdat we heel verschillend zijn tegenover de andere. Toch zijn er misschien mensen die nog nooit van ons gehoord hebben en zullen denken dat onze band wel cool is. Elke dag dat we spelen hopen we op potentiële nieuwe fans. De TAIM fan base is reeds gigantisch, maar elke band wil steeds meer fans, iedereen wil steeds groeien. Je moet groter worden en grotere shows spelen, dus deze shows zijn in ons voordeel. Gisteren headlineden we het Impericon Festival in Manchester en alweer waren we de stevigste band van allemaal. Het was gek. Duizend mensen die allemaal niet stilstonden. Iedereen was aan het vechten, crowdsurfen, moshen en het was gewoonweg chaos, zo hebben we het graag.

Denk je dat het publiek enthousiast is over alle bands op deze tour?

Zeker en vast! Ik denk dat wij zelf altijd iets heel speciaals doen met onze live shows. Het is een combinatie van onze muziek en de uitstraling op het podium. Mijn energie wordt gevoed door het publiek en als het publiek gewoon maar staat te staan en te kijken voel ik me niet comfortabel, ik moet chaos zien. Ik moet mensen zien glimlachen, moshen, crowdsurfen en stagediven. Ik heb beweging nodig om een goeie show spelen. Als ik iedereen gewoon zie stilstaan, zich zie te vervelen, dan word ik kwaad op mezelf en denk ik dat het aan mij ligt. Dan speel ik echt niet de beste show. Dan word ik echt geïrriteerd. Het publiek is als een lichaam en zoals ik gisterenavond zei tijdens de show: het publiek is het hart van de show. Zij zijn het echte entertainment, want zonder hen zouden we staan spelen naar beton, een dak en een muur, naar niets dus. Als de fans er zijn verandert alles. Als we in een studio staan te repeteren zijn we vaak verveeld, maar als de fans er zijn is er een vonk, er is vuur, er is een hartslag.

Hoe voelt het om terug op tour te zijn nadat je een tijd bent weggeweest, zeker in het buitenland?

Het voelt geweldig. We hebben net een korte Australische tour met Meshuggah gedaan voor we hierheen kwamen. Het was gewoon wij met Meshuggah en het was echt super cool! Het gaat wel wat tijd vergen om mezelf terug honderd procent zelfzeker te voelen op een podium, maar na deze tour zal ik mijn draai wel weer hebben gevonden. Europa is de eerste plek buiten Australië waar we touren en het wordt telkens beter. Als je de ticketverkoop, merchverkoop en de groei in fans bekijkt, zie je dat het getal telkens groter en groter wordt. Onze fans zijn geweldig, zeker in Europa en Amerika. Het is geweldig om terug te zijn! Ik spendeer dagelijks veel tijd om fans te ontmoeten, foto’s te nemen en dingen te signeren en dit doe ik op mijn eentje. Voor mij is het een klein stukje van mijn dag weggenomen, maar het heeft zo’n grote impact op onze fans. Tien seconden van mijn leven die voor mij niets groots zijn, worden tien seconden van het leven van een fan die ze zullen herinneren voor twee maanden. Dit maakt me gelukkig. Als ik iets zodanig klein kan doen dat bijna niets voor mij betekent en iemand anders daar zo gelukkig mee kan maken, waarom zou ik dat niet doen? Voor mij is dit gemakkelijk, voor sommige andere mensen daarentegen…

Was de respons die jullie kregen voor jullie nieuwe single 'No Absolution', en is het de respons die je hoopte te krijgen?

Eerlijk gezegd zochten we niet echt naar een respons. Het nummer is een lange tijd geleden al opgenomen. Ik heb de vocals opgenomen in de studio van een vriend in Sydney. Dit was erg moeilijk voor mij omdat ik al een lange tijd niet meer had gezongen. De band zei dat toen ik terugkwam we een nummer moesten opnemen. Ik had lyrics geschreven die we nog niet gebruikt hadden en ze zeiden dat ik die moest herschrijven en opnemen. Ik had 24 uur de tijd om het nummer te herschrijven samen met onze gitarist. Het heeft wel acht uur geduurd om het op te nemen omdat mijn stem helemaal niet meer was hoe hij moest zijn. Ik schreeuwde voor een halfuur en dan gaf mijn stem het op. Ik had het te lang niet meer gedaan. Het deed zelfs pijn en daarom maakte ik me zorgen: als ik geen nummer kon opnemen, hoe kon ik dan optreden? Daarom oefende ik opnieuw en opnieuw, maanden lang voor de eerste show. Mijn stem kwam vrij snel terug maar deze tour is bijvoorbeeld een tour met 18 shows direct na elkaar met geen enkele vrije dag. Dit betekent dat we twee en een halve week elke dag shows spelen, geen vrije dag en elke dag een set van 50 minuten. Ik voel nu al dat mijn keel pijnlijk aanvoelt maar onze drum tech heeft heel leuke koffie uit Zuid-Amerika meegebracht die ik telkens drink voor de show. Koffie brengt me tot leven. Ook is koffie goed voor de stem omdat het warm is en daarbij zit er nog eens caffeïne in om me op te peppen. Over een dik uurtje spelen we, dus ik heb de energie echt wel nodig. De hele dag zit je backstage op je gsm jezelf te vervelen dus koffie is goed om je energie te doen krijgen.

De fans zouden graag weten of er nieuw materiaal wordt gemaakt.

Vanaf vandaag mogen we dit vertellen en jullie zijn ook de tweede die hier iets over weten. We hebben al een album geschreven. Het is een van de eerste dingen die de band wou doen toen ik terug kwam. Ze wilden nieuw materiaal en zeiden dat het tijd werd voor een nieuw album. Ze wilden ons enkel voorwaarts duwen vanaf het moment dat ik terug in de band kwam. We hebben ongeveer een 25 à 30-tal nummers geschreven en moeten daaruit de beste tien kiezen. Die nemen we op en dan hebben we tegen het eind van het jaar een nieuw album. Waarschijnlijk gaan we er mee touren voor onze fans tegen eind 2017. Dit album is iets dat we erg serieus nemen nadat er veel bullshit aan de gang is met sommige andere bands. We moeten slim zijn met wat we produceren.

Geen clean vocals, toch?

Geen sprake van. We moeten zeker zijn dat dit album ons beste album is om mensen te tonen dat we geen band zijn die maar twee goeie albums kan uitbrengen. We moeten de mensen tonen dat elk album altijd de Thy Art Is Murder klank en gevoel weergeeft. Het zal altijd iets extra’s hebben. Dit nieuw album is in het algemeen heel emotioneel. Er zijn tragere stukken, hevigere stukken en snellere stukken. Er is een hele range vol verschillende dingen die gebeuren in het album. We weten nog niet zeker hoe het gaat klinken tot het opgenomen is, maar hoe het nu loopt, klinkt het meer traditioneel death metal dan generische breakdowns, schreeuwende deathcore. Lyrisch raakt het de topics aan van moeilijkheden in de maatschappij die nu gaande zijn, zeker tussen Amerika en Rusland. Wij denken graag aan dingen die echt zijn. We zijn zeker dat het nieuwe materiaal er eind dit jaar zal zijn.

De mensen op Reddit vroegen ons of er veel politiek in het album verwerkt zal zijn, daar heb je net al een deel op geantwoord.

Je moet wel. Uiteraard is er anti-religieuze content aanwezig omdat wij daar sterk in geloven. Er is altijd wel een deeltje van ons politieke standpunt en opinies aanwezig, maar dit album raakt de politieke kant meer aan. Ook sociale demographics en mensen, hoe mensen elkaar, het milieu en zichzelf behandelen. Het wordt interessant. Ik kan er nog niet zo veel over zeggen, omdat het album nog niet helemaal af is. Wel, het is klaar, maar we hebben veel materiaal dat we nog moeten elimineren tot we tien nummers overhouden en in dat proces kunnen er nog dingen veranderen. We zijn al redelijk blij met het album op deze moment. Wij zijn altijd kritisch over elk album dat we maken en dit doet elke band wel. Er zijn momenteel zes nummers die ik echt leuk vind en ik hoop dat we ze gebruiken maar tegelijk: het is niet omdat wij het goed vinden, dat de fans het ook goed zullen vinden, dat kan je nooit garanderen. Je moet een album hebben dat je zelf leuk vindt en waarvan je de nummers ook graag speelt. Als je die chemie niet hebt dan werkt het niet. Als je de muziek die je speelt haat, maar de fans vinden het goed, dan werkt het ook niet want dan is het nep. Je doet het dan gewoon om geld te verdienen.

Dat is dus de definitie van een sell-out, en dat zijn jullie dus niet?

Exact! Ik ben al een sell-out genoemd en ik denk dan bij mezelf: wat is er veranderd aan mij? Ik ben clean voor de eerste keer in 17 jaar, ik ben niet bij een popband gegaan, ik ben geen DJ, ik doe geen enkele van deze dingen. Ik ben weggegaan bij vier jobs die me 100.000 dollar per jaar zouden betalen om terug te gaan naar een band die me niet eens een fractie van dat bedrag kan geven. Wat ik doe is net het tegenovergestelde van 'selling out', maar het kan me niet schelen wat mensen denken. Het is treurig dat je mensen, die je vrienden zouden moeten zijn, je deze dingen noemen. Ik heb genoeg vrienden en familie. Ik kan het wel aan om enkele vrienden te verliezen. Als ik geen vrienden had, had ik genoeg fans. Ik heb zo veel liefde die naar me komt van alle kanten. Als een paar mensen wegvallen omdat ze arrogant en onwetend zijn, kan me dat niet schelen.

Hoe zou je je aller eerste tour vergelijken met deze, als je je deze nog kan herinneren?

Ik heb een heel goed geheugen, ongeacht alle drugs die ik door mijn lichaam gestompt heb toen ik jonger was. Onze eerste tour was echt leuk. We hebben 36 uur op het vliegtuig gezeten van Australië naar Duitsland en wanneer we waren geland stond de bus, die nu ook voor de venue staat, voor het vliegveld. Ze zeiden dat we vijf weken op deze bus gingen doorbrengen en ik zei “Wat? Dit is… Wat? We hebben een bus? Slapen we gewoon in de stoeltjes? Dat is cool.” En ze zeiden dat er bedden aanwezig waren in de bus. “Er zijn bedden in die bus?” zei ik en ik was over mijn toeren. Dit was onze eerste keer in Europa en we kregen zo veel verschillende landen te zien en we speelden zo veel verschillende shows. Die shows waren heel klein voor ons in die tijd. Ik denk dat de grootste show toen een klein festival was in Oost-Duitsland, met ongeveer 400 mensen. Het was echt gek. Mensen kenden ons. Ik kwam uit de bus en mensen waren mijn naam aan het roepen en alles wat ik kon denken was “Hoe the fuck kennen jullie mij?” Het was echt crazy en alles was nieuw voor ons. Oost-Europa, Praag, London en Duitsland zien. Het was gek om te zien dat al deze landen heel oude gebouwen hebben want in Australië is alles modern. Het was heel cool voor ons om ons onder te dompelen in verschillende Europese culturen, talen, het eten en de fans. Nu is al dit niet meer zo ‘wow’ om te zien. We zijn hier ongeveer 16 keer geweest maar de band is nu groter, de shows zijn groter, de fanbase is groter en de liefde is groter. Ik ben vandaag nog niet naar buiten gegaan en uit respect naar de andere bands toe: als ik aan de merchtafel zou gaan staan, zou iedereen naar me toe komen. Dit is al elke dag gebeurd. Ik ga naar buiten om te roken en ik wordt bestormd door 150 mensen, alsof ik een Kardashian zou zijn.

Of de “second coming of Christ”?

Exact (lacht)! Het is geweldig. Het is zo een goed gevoel en iedereen zou dit willen hebben want er is gewoon zo veel liefde. Deze mensen, deze fans, zijn blij omdat ze mij in het echt zien. Voor hen is het een van de grootste dingen dat op de moment gebeurt voor hen en ik denk gewoon ‘Deze mensen denken dat ik beroemd ben of zo’ en dat ben ik niet. Ik ben gewoon een gast in een band en alles is zo surrealistisch. Ik was in Spanje om 3 uur ‘s morgens op reis met onze twee gitaristen. Ik was nog nooit in Spanje geweest en we gingen naar een nachtclub die hardcore en punkmuziek speelde. We opende, de deur en gingen naar binnen en iedereen draaide zich om en keek naar ons. Ongeveer 10 mensen kwamen naar me toe gerend. Ze namen foto’s en riepen mijn naam. Alweer dacht ik na over hoe deze mensen mij zouden kennen. Het is absurd en eerlijk gezegd het coolste gevoel dat je kan hebben, zo veel mensen die ons zo veel liefde tonen.

Wat is je favoriete band om mee te touren en met wie zou je graag nog eens touren?

Waarschijnlijk Fit For An Autopsy en The Dillinger Escape Plan. Zij zijn mijn favoriete bands om mee te touren. We hebben samen al over de hele wereld getourd. Ze zijn onze beste vrienden en we zullen altijd met hen blijven touren. Jammer genoeg zijn Dillinger uit elkaar gegaan om tijd te spenderen met hun families. We zullen ongetwijfeld over de hele wereld blijven touren samen met Fit For An Autopsy. Een band waar ik ooit graag mee zou touren is Behemoth, Behemoth en Gojira. Ook Metallica uiteraard. Ik ben geen fan van Metallica maar als we voor 25.000 mensen kunnen spelen hebben we ons doel bereikt. Ik wil samen spelen met elke band die groot en metal is. In het algemeen zijn de twee bands waar we het liefste mee willen touren Gojira en Behemoth, zonder twijfel.

Welke opkomende bands denk je dat het zullen maken in de toekomst?

We hebben een co-headlining tour gespeeld in Australië 3-4 jaar geleden samen met een band genaamd Northlane. De band die opende voor ons in Sydney was een band genaamd Polaris. Het zijn jonge gasten uit Sydney die in de twintig jaar zijn. Deze band springt er uit en sinds toen ben ik hen blijven volgen. Ik denk dat ze eind dit jaar misschien in het buitenland zullen touren. Ook Polaris uit Sydney zijn heel leuke en goede gasten. Ze zijn een beetje in de stijl van Architects, maar dan harder en iets agressiever.

In referentie naar de pet die jullie onlangs uitbrachten, hoe zien jullie ‘make deathcore great again’?

Dat is een grappig verhaal. Lee, Marshya en ik zijn met het idee gekomen en we moesten het gewoon doen omdat we het zo grappig vonden. We hebben het puur gedaan voor Donald Trump. We hebben ons idee naar een designer gestuurd en die hebben het op een pet gezet. Toen we het ontwerp terugkregen vonden we het geweldig en stuurden het door naar onze Amerikaanse/Canadese merch company genaamd indiemerch.com. Zij zeiden dat we honderden van deze petten moesten laten maken. We hebben ze zelfs speciaal laten maken in dezelfde fabriek waar Donald Trump zijn petten liet maken. Het is dus de exacte pet die Donald Trump draagt, gemaakt in de zelfde fabriek in dezelfde Chinese stad. Het heeft twee weken geduurd om deze petten te maken en terug te sturen naar de Verenigde Staten. Op de dag dat alle bullshit startte met sommige bands, kregen we een e-mail van indiemerch die zeiden dat de petten waren gearriveerd. Normaal gezien wilden we enkele dagen wachten met deze te verkopen omdat we druk bezig waren met het nieuwe album. Toen werden we getagged in allemaal interviews waarin we gewoonweg uitgescholden werden door andere bands. Marshya zei meteen “Weet je? Fuck het, we doen het nu.” Hij belde de jongens van indiemerch op en zei dat ze de petten meteen online moesten zetten. Al deze evenementen kwamen samen en creëerden ‘make deathcore great again.’ Het zag er uit alsof wij de betweters waren naar de andere toe maar het was gewoon de slechte timing voor hen en de goede timing voor ons. Het kan ons niet schelen wat andere bands doen of zeggen. We zijn te druk met onze eigen trein te bereiden en met te doen wat we willen doen. Ik denk dat alles goed lukt voor ons. Jammer genoeg zijn de keuzes die andere bands vroeger en nu maakten niet de juiste geweest. Ik denk nu dat zij erg snel van de ‘deathcore berg’ vallen, waar ze jaren op de top stonden, het nu aan ons is om die troon in te nemen. De wereld is momenteel meedogenloos en we willen alles grijpen wat we kunnen grijpen. Net zoals ik eerder zei: ik wil spelen in voetbalstadia. Dat is de ultieme droom. Voetbalstadia en rondvliegen in een privéjet. Mijn vrouw met me meenemen als we kinderen hebben en hun in kleine Hazard shirts laten rondlopen. Daar zou ik echt gelukkig van worden.