Rock XXL

Toxic Shock

6 feb 2018 – Seppe Van Ael – Interviews

Toxic Shock, de Antwerpse crossover band deed de laatste tijd enkele opvallende dingen. Zo brachten ze een split uit met Iron Reagan en Team Panini. Ook hun nieuwe album 'Twentylastcentury' gaat niet onopgemerkt voorbij. Toxic Shock ging in zee met producer Flemming Rasmussen die enkele Metallica albums op zijn naam heeft staan en bracht de band een videoclip uit die plaatsvind in New York. Wij spraken met gitarist Pieter om wat meer te weten te komen over het meer dan geslaagde 'Twentylastcentury'.

‘Twentylastcentury’, een titel die de verbeelding laat werken.

De mens is het aan het verknoeien. De grootste vijand van de mensheid is de mens zelf. Hopelijk zijn we nog op tijd om het tij te keren, maar het ziet er niet goed uit. Wij zijn onze mooie planeet naar de knoppen aan het helpen. Langzaamaan begint de mindset van de mensen wel te veranderen…  Soms lijkt het de goede weg op te gaan, maar dan komt er plots iemand als Trump aan de macht die de tijd in één klap jaren terugdraait: inzetten op fossiele brandstoffen, boren naar olie en andere grondstoffen in beschermde gebieden, en van die zever. Spijtige zaak. Vandaar dus de titel. Dit is niet de 21ste eeuw, maar de Twentylastcentury.

Een moeilijke tweede, dat zegt het cliché. Hoe is bij jullie het schrijfproces verlopen voor de nieuwe plaat?

Langzaam, we wilden onze tijd nemen, maar vier jaar tussen twee platen is lang. De zoektocht naar een nieuw label en dan eindelijk een releasedatum krijgen, duurde langer dan gepland. Wij hebben natuurlijk niet stilgezeten: veel gespeeld, Wally die een tijd ziek is geweest, een aantal releases (7” met Iron Reagan, Record Store Day 7” en dan nog de split 7” met Team Panini). Voor we het wisten, waren we een paar jaar verder. De basis van sommige nummers op 20LC is nochtans redelijk snel na de vorige plaat gelegd. Maar pas op het einde, vlak voor de opnames, viel alles op zijn plaats.

Over de split met Iron Reagan. Die bleef volgens ons wel erg onder de radar aangezien deze band toch geen kleintje meer is.

Die is maar op 500 exemplaren geperst. En die 500 7”-en waren snel weg. Maar voorlopig geen repress. Mailen naar Johan Reflections (lacht).

Zoals gezegd was een andere split die met de rappers van Team Panini. In hoeverre mogen we zo’n gelijkaardige samenwerking nog verwachten in de toekomst?

Niet, denk ik (lacht). Dat was een once-in-a-lifetime ding. Dit was een speciaal project toen wij artist in residence in TRIX waren. Dat zou ook niet lukken met zomaar eender welke andere band. Met Team Panini was er een klik en wij kenden elkaar ook al langer. Zij doen hun eigen ding in hip hop land en wij doen ons eigen ding in het harde muziek segment. Wij waren twee buitenbeentjes/underdogs bijeen en dat werkte mooi. Het was fijn dat die samenwerking (een uitverkochte avond in TRIX met een zestal harde acts + hip hop acts) ook leidde tot een aantal 'Toxic Panini' shows en die 7”. Shout out naar Lost Youth Records die het plaatje uitbrachten.

De metal invloed op ‘Twentylastcentury’ is belangrijker dan voorheen.

Metal heeft altijd in onze sound gezeten denk ik. Ook in het begin was die invloed er, maar minder. Wij zijn echter geen full on metal band. Ik moet wel toegeven dat er in 20LC meer metal invloeden zijn geslopen, maar dat heet dan evolutie zeker? Toxic Shock blijft een echte crossover band, niet vies van hardcore punk met een gezonde dosis metal erin. Maar om op jullie vraag te antwoorden: wij zijn een iets grotere band geworden die regelmatig de grens oversteekt om te spelen. Het is allemaal iets serieuzer geworden dan toen we pas bezig waren.

Jullie plaat werd opgenomen door niemand minder dan Metallica producer Flemming Rasmussen. Hoe kom je als relatief kleine band bij zo iemand terecht?

Gewoon mailen eigenlijk (lacht). Wij hadden het plan om in Amerika te gaan opnemen. Twee weken weg van familie en dagelijkse beslommeringen en enkel bezig zijn met de nieuwe plaat. Uiteindelijk ging Amerika niet door en hebben we de volgende persoon op onze shortlist gemaild. Dat was Flemming. Tot onze verbazing zag hij het zitten om met ons te werken en dus belandden we in Helsingor, Denemarken. Een klein stadje op een uur rijden van Kopenhagen.

Wat zijn de grootste veranderingen die Rasmussen aan jullie muziek heeft aangebracht?

Flemming was streng. Hij was niet te snel tevreden, maar dat was positief voor ons. Hij had ook goede suggesties voor een aantal songs. Eén ding begreep hij echt niet en dat was de Tom Warrior “Uh” die Wally een aantal keer doet: What's that you do there? A dog barking?

‘Twentylastcentury’ beschikt over een prachtig artwork. Heeft de tekenaar volledig zijn ding mogen doen of welke elementen moesten er zeker in van jullie?

Er waren een aantal ideeën voor hoezen, maar over sommige raakten we het niet eens. Wij zijn dus lang met de hoes bezig geweest. We hebben het vaak besproken, want je wilt toch dat de hoes past bij de inhoud en de muziek van de plaat. Eén van de pistes die op tafel lag, was het werk van Sergey Tyukanov dat uiteindelijk de cover werd. Een mailtje naar hem volstond om toestemming te krijgen om het te gebruiken. Hij heeft zijn ding volledig kunnen doen want dit werk bestond al voor de plaat. Maarten (bassist) heeft wel de kleuren aangepast. Gelukkig had Sergey daar geen problemen mee. We vinden het leuk dat het mooi bij ons album past, ook al is Sergey geen typische metal hoezen man.

2016 komt regelmatig terug in jullie teksten.

Wally (zanger) schrijft het grootste deel van de teksten. Hij had op een gegeven moment een fascinatie voor teksten met getallen in. En de meeste teksten zijn in 2016 geschreven in de aanloop naar de studio. Zot jaar was dat. Hij heeft druk nodig om zich aan die teksten te zetten.

Het nummer ‘Great Great Gift’ heeft een geweldige videoclip die is opgenomen in New York.

Onze bassist Maarten en Ben Tesseur van Beast Animation (een gerenommeerde animatiestudio in Mechelen waar Maarten soms werkt) hadden het zotte idee om een clip te maken met poppen. Dat zotte idee is een jaar later werkelijkheid geworden. Maarten en Ben zeiden op een gegeven moment: ‘Let's do this!’ De dudes hebben in juni een week in New York rondgelopen met poppen en een iPhone om alles te filmen. Ze schakelden daar ook nog een boel vrienden in. Dankzij de goodwill en het harde werk van die mensen (en dan vooral Maarten en Ben) is die clip er gekomen. Wij zijn er geweldig trots op en enorm blij mee.

Jullie shows zijn vaak zeer destructief. Wat is het zotste dat de band zelf ooit gedaan heeft?

Goh, even nadenken… Er zijn in de loop der jaren al veel micro's en kabels gesneuveld. Wij hebben ook al monitors en microstatieven moeten terugbetalen. Wally klimt ook vaak op het PA-systeem om er dan af te springen. Soms staat hij ook plots ver in de zaal te schreeuwen naast niets vermoedende toeschouwers. In Portugal was het fantastisch om een rustig stonerpubliek aan het dansen te krijgen. In de living van een appartementje op de eerste verdieping spelen, Rampjam (beste shows ooit), in een te kleine kelder spelen, 800km rijden na een show om de volgende dag in een ander land te spelen (Rijden op een smalle bergpas in een zware mobilhome met ons als chauffeurs is niet evident), om 7 uur 's morgens thuiskomen na een lange weekendtrip om dan meteen de fiets op te springen en naar het werk te gaan. Massa's mooie en zotte dingen.

Er zijn al heel wat Belgische podia gepasseerd maar welke staan nog op jullie verlanglijstje?

Nog een heleboel. Graspop, Rock Herk, Alcatraz,…  Zolang er maar zotten zijn die ons willen boeken en een fair bod doen, willen we overal spelen. Of we nu spelen op grote of kleine podia, in een kelder of op een dak, in openlucht of in een donker hol, het maakt allemaal niet uit. De shows die we in Frankrijk, Italië en Portugal speelden waren fantastisch. Nederland en Duitsland zijn ook altijd fijn. Het is al even geleden dat we de plas overstaken om voet te zetten op Engelse bodem. Scandinavië en Amerika staan zeker ook op ons verlanglijstje.