Rock XXL

Architects (AB, 2018)

5 feb 2018 – Seppe Van Ael – Live reviews

Eén februari, een dag waar ik al lang naar uitkeek. Niet omdat ik mijn schoolresultaten eindelijk zou weten, maar omdat ik Counterparts(!!!), While She Sleeps (!!) en Architects(!) live zou gaan zien in AB. Mijn hoge verwachtingen werden voldaan en soms ook overtroffen.

Als eerste, mijn persoonlijke favoriet, de Canadese bende van Counterparts. Counterparts zag ik al tig keer live en heeft me nog nooit verveeld. Toch was het niet hun beste performance, deze show. Als opwarmer spelen is altijd een uitdaging. Zanger Brendan kwam dan ook als een brutale energiebom op het podium aangelopen. Iets wat waarschijnlijk een vierde van het publiek een instant hartinfarct bezorgde. Zoals verwacht waren de eerste twee nummers: Walk Away Slowly en Bouquet. Dit zijn de eerste twee nummers van hun nieuwste plaat ‘You’re Not You Anymore’. Een goeie start maar erna werd het wat moeilijker. Er volgden dus heel wat van hun nieuwe nummers. In de schaduw van While She Sleeps en Architects waren ze zowat het kleine ondergewaardeerde broertje van de avond. Desalniettemin heb ik ervan genoten. De vertrouwde klassieker ‘Witness’ kwam aan bod, evenals ‘The disconnect’. Wat ik nog miste was ‘Burn’, omdat dat in mijn ogen echt een nummer is dat de zaal in lichterlaaie kan zetten en het enthousiasme in mensen aanwakkert.

While She Sleeps zag ik nu de derde keer live aan het werk. Bij hun nieuwe album heb ik geen twijfels, het is geniaal. Elke boodschap die ze willen meegeven met bijpassende ideologie erachter… gewoon: JA! Ze kwamen binnen knallen met ‘You Are We’. Een nummer dat instant samenhorigheid schept met de titel alleen al, toch? Daarna werd overgegaan naar ‘Civil Isolation’ en ‘Seven Hills’. Bij het vierde nummer kon ik mezelf niet meer tegenhouden. ‘Brainwashed’ is zo’n nummer dat je middenin de pit wil meeschreeuwen met de andere fans. Jongens jongens, en wat voor een pit! Je kent het wel, het moment dat je voelt dat jouw zweet iedereens zweet is en iedereen zich in deze zweetzee voortbeweegt. Dat is het moment dat je weet dat het een goed optreden is. De golven bleven me echter maar overspoelen want de volgende nummers waren ‘Death Toll’,  ‘Four Walls’ en ‘Silence Speaks’. Als afsluiter kozen ze voor ‘Hurricane’, een uitstekende keuze! Iets wat ik op voorhand niet had verwacht. Ik had eerder ‘Four Walls’ in gedachten om de boel af te ronden. Maar ze sloegen de bal absoluut niet mis met ‘Hurricane’. Dit optreden dacht ik: het kan nu toch niet meer beter worden… Oh, jawel!

Architects, een band waar ik pas intensief aandacht aan besteed heb sinds hun laatste album. Dit was dan ook de eerste keer dat ik ze live bezig zag. Eigenlijk moet ik er niet veel woorden aan vuil maken. Het was prachtig! Het licht zat goed inclusief boeiende visuals. (Het Lichtfestival van Gent is er niets mee vergeleken). Qua geluid was het ook een topper. De stem van Sam Carter live, een mens zou voor minder smelten. Over smelten gesproken, de stem smolt mooi samen met de instrumenten. Alsof hun vlekkeloze performance nog niet genoeg was, zorgden ze voor emotionele reacties door ‘Memento Mori’ deels te spelen. R.I.P Tom Searle! Ook de voorafgaande obligate anti-seksisme/-racisme/-facisme/homofobie-speech was pakkend. We werden als publiek ook zo hard gewaardeerd en bedankt en in de bloemen gezet, amai. Ik dacht dat het applaus nooit zou stoppen.