Rock XXL

Attila (Kavka, 2017)

15 apr 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

Woensdag 12 april omstreeks 19:30 stond in Kavka een toch al vrij talrijk publiek Carcer City uit de UK op te wachten. Wat het publiek toen nog niet wist, is dat deze band een dijk van een show gaf, een metalcoreshow uit de boekjes, laat ons zelfs zeggen een soort van archetypisch voorbeeld. Waar Carcer City niet op gerekend had, was dat ze wel degelijk de opener van de avond waren. Natuurlijk is het leuk om als zanger tussen je publiek te beginnen lopen, iedereen aan te sporen om met hun aanstekers te zwaaien en het starten van de eerste, voorzichtige pits, maar Carcer City toonde misschien net iets te veel sterallures voor wat ze eigenlijk waren, opener en publieksopwarmer dus. Nu deze iets negatievere opmerkingen achter de rug zijn, kan ik rustig beginnen met deze band verder de hemel in te prijzen. Mijn laatste live-ervaring met deze band dateerde al van de zomer van 2014, en het is gewoon ongelooflijk hoe snel deze band gegroeid is op vlak van cohesie en simultaniteit, iets dat we voor de rest van de avond niet meer zouden meemaken. Zanger Patch weet perfect hoe hij een publiek moet aanmoedigen, de band kent de songstructuren zo uit het hoofd dat ze zelfs door de – soms iets te drukke – waaier aan samples alles perfect op de maat spelen en zelfs samen dezelfde bewegingen maken. Dit toont gewoon dat deze band serieus met hun muziek en hun performance bezig is, en dat kan ik enkel beamen. Carcer City tekende pas bij het label van – u raadt het nooit – mister Fronzilla himself, dus speelden ze enkel nummers van hun recentste album. Dat dit album qua stijl een beetje anders is dan hun vorige werk en er dus zo een coherente set ontstaat, snap ik wel, maar het handjevol fans die deze band ooit al gehoord hadden, hoopten misschien ook op een ‘Disaronno Lips’ of een ‘If We Make It Home’. Singles ‘Infinite/Unknown’ en ‘Sovereign’, hun afsluiter, werden het beste onthaald, en vooral dat laatste nummer verdient een dikke pluim. Waar Carcer City wel voor moet opletten, is dat ze bij hun volgende album misschien nog iets meer differentiëren qua sound, want deze show had misschien beter gepast als voorprogramma van – zoals ik al eerder verkondigde in mijn voorbeschouwing – Northlane. Soms lijken ze live een beetje een ‘carbon copy’ in een genre dat sowieso al een beetje sukkelt met originaliteit, maar ach, ze speelden zo goed dat het eigenlijk niet echt veel meer uitmaakte. Een geslaagd begin van de avond, het kon enkel maar beteren.

Dat dacht ik alleszins toch. Ik kan niet de enige in de zaal zijn die vond dat een band als The Word Alive, jaren geleden toch dé opkomende metalcoresensatie, een inspiratieloze, veel te rustige, bijna slaapwekkende set speelde. Aan hun enthousiasme zal het niet gelegen hebben, want zanger Telle Smith maande het publiek geregeld aan om wat actiever te zijn. Maar, het mocht niet baten. Hun recentere werk,  en dan heb ik het vooral op de single ‘Misery’, heeft niet veel meer weg van wat de band ooit was, en lijkt nu op een meer gepolijste versie van zowat elke band die besluit om het hevige achterwege te laten om verder de mainstream te kunnen betreden (I’m looking at you, Linkin Park). De gitaren van deze single zijn ronduit saai, er zit weinig flow in de muziek, behalve de vage synth op de achtergrond, en Telle focust zich vooral op zijn zang, die zoals ik al zei wel goed klinkt, maar niet voor een gans nummer. Hij heeft de techniek, zijn stem kan veel meer aan dan dit, maar het wordt gewoon te weinig benut. Dit vond ik een spijtige zaak aan de show, want de sfeer die toen al een beetje was weggezakt, groef zich nog een beetje dieper in en liet een traantje. Goed, dit komt misschien van een fan van hun eerdere werk, maar ik kan toch niet de enige zijn die vindt dat ze veel ‘platter’ klonken dan voordien? 2012, zowat hun doorbraaknummer, was zoals altijd goed, want met die heel aanstekelijke synth-breakdown in het midden kan je nooit veel mis doen. Een nummer als ‘Sellout’, nochtans een vrij degelijk nummer op het album, had live precies al zijn kracht verloren en was slechts een slap afkooksel van wat ik verwacht had. Zonde van de tijd? Neen. Een terechte volgorde van tijden waarop de support-acts spelen? Misschien. Qua bekendheid kan The Word Alive natuurlijk nooit onderdoen, maar qua relevantie stel ik me anno 2017 soms toch wat vragen. Mijn oprechte excuses voor deze band, maar voor mij persoonlijk zijn jullie vergane glorie.

Het lichtpuntje aan het einde van de tunnel of net verder zakken in de grond, deze keer niet van verveling, maar van plaatsvervangende schaamte? Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten van de bad boys van de metalcorescene. Het publiek wist het duidelijk wel alleszins. Attila kreeg de zaal direct mee, en hoewel hun teksten en attitude niet per se van de meest interessante zijn (zelfs op muzikaal vlak zijn ze grotendeels ook een chugfest met wat bijgesmeten riffs), het was één groot feest. Fronzilla is de kern van deze band (wat zijn de namen van de andere leden zelfs? Name one. I bet you can’t), dat mag duidelijk zijn, maar hij had slechts een paar woorden nodig om heel de zaal vanaf het begin te laten feesten. Deze woorden waren, hoe kan het ook anders, ‘middle fingers up’. Attila speelde wel geen enkel nummer van ‘Rage’, toch hun best gerecenseerde album, maar vulde hun set wel met iets meer old school hits zoals ‘Party With The Devil’ en ‘Payback’. Tijdens ‘Payback’ was er zelfs een heel speciaal moment, waar twee mensen uit het publiek ‘auditie’ moesten doen om mee te zingen met Fronz, het hele nummer lang. Dit vond ik wel leuk van hen, dat ze het publiek betrekken bij de show en, zoals ze al vaak verkondigden, ‘geen fucks geven’ wat het publiek doet. En als je met deze visie naar Attila kijkt, alles terzijde, kom je gewoon tot de conclusie dat het oncomfortabeler is om je niet te amuseren dan gewoon mee te gaan met de flow en luidkeels ‘payback is a bitch’ mee te brullen. Ik weet dat ik aan deze paragraaf minder tijd heb besteed dan aan de anderen, wat een beetje vreemd is voor een headliner, maar meer toevoegen dan ‘het was echt een dik feest’ kan ik eigenlijk niet doen. Ik nodig ook alle zogenoemde ‘metal elitists’ vriendelijk uit om gewoon hun verstand eens op 0 te zetten en naar hun shows te gaan. Geloof me, het is fijner dan je jezelf kan voorstellen. Attila was de naam van headliner meer dan waardig.

Ik zou graag HeartBreakTunes nogmaals bedanken voor de geweldige avond, zoals altijd!

HeartBreakTunes:

http://www.heartbreaktunes.com/