Rock XXL

Carnifex (Muziekodroom, 2018)

28 feb 2018 – Seppe Van Ael – Live reviews

Zondag 25 februari 2018 werd de Muziekodroom nog maar eens platgewalst door intens gitaargeweld van vier grootmachten in de underground metalwereld. Liefhebbers van het zwaardere werk konden afzakken naar Hasselt om vier sets te bewonderen die een strijd leken uit te voeren: de strijd om brutaliteit.

De avond werd afgetrapt door Disentomb. Vorige keer dat deze Australische slammers in België waren – wat zelfs nog vrij recent was – speelden ze in het voorprogramma van Dying Fetus en ook toen speelden ze de zaal plat. Qua stijl pasten ze toen net iets beter in de line-up, maar ook deze keer konden ze zich wederom voor een nieuw publiek bewijzen. Slamming brutal death metal – of hoe je het ook wil noemen – zit de laatste jaren in de lift, en allerlei subgenres en variaties schieten als paddenstoelen uit de grond. Deze mannen brengen de bruuske essenties van dit genre. Onverstaanbaar gegorgel, lekker snelle drums en vooral heel veel plezier. Beweging kon er in de zaal niet veel af, maar iedereen keek gretig mee en niemand leek zich te vervelen. Aan energie ontbrak het de band zeker niet.

Aversions Crown mocht als tweede het podium betreden en deed dat met overtuiging. Voor mij was het al even geleden dat ik deze band nog live had gezien. Hun recentste album ‘Xenocide’ kon op heel wat positieve reviews rekenen nadat hun vorige albums al vrij goed onthaald werden. Deze band speelt technisch hoogstaande deathcore, waar de atmosfeer in de riffs zowat het belangrijkste element zijn. Tijdens de set was het vooral de ogen sluiten en wegdromen tijdens de riffs om vervolgens met argusogen naar het publiek te kijken op hun allesverslindende breakdowns. Aversions Crown is een band die het moet hebben van de mooie combinatie tussen hun techniek en hun bruuskheid. Soms klonken de gitaren misschien net een tikkeltje te scherp, maar na een knaller van een set als deze is het hen zeker vergeven. Afsluiten deden ze met ‘Hollow Crown’, misschien wel de grootste hit van hun recentste album. Een nummer dat hun hele sound enorm mooi samen vat. En gaat over aliens. Dan rijst de vraag al eens: wat hebben deathcore bands tegenwoordig met aliens?

Veel, zo blijkt. Adam Warren van Oceano schrijft namelijk ook graag over buitenaards leven, en dat is zeker te merken aan hun laatste twee albums. Oceano legde namelijk ook veel meer atmosfeer in hun muziek, maar bleef toch trouw aan hun stijl. Bikkelharde, no mercy downtempo deathcore. Geen tijd voor ingecalculeerde technische riffs, geen tijd voor zwak gedoe, maar breakdowns galore tijdens hun set. Enkele maanden geleden speelden ze de Zappa nog plat samen met Thy Art Is Murder, en we zullen de lovende woorden van toen gewoon herhalen. In één woord: brutaal. Er zit nu eenmaal iets in de blik in Adams ogen dat voor mij gewoon de bevestiging is van buitenaards leven, want zo’n stem kan niet meer menselijk zijn. Adam probeerde gretig het publiek op gang te krijgen, maar kwam er achter dat ze in Hasselt niet zo graag dansen. Zeker niet op zondagavond. “Morgen moet ik wel naar mijn werk, ik wil niet helemaal kapotgeslagen worden”, zullen de meesten gedacht hebben, vooral wanneer ze zich de passage van Oceano in Antwerpen nog herinnerden. Het publiek speelde misschien op safe, maar Oceano liet er niets van over. Zoals gehoopt ontbrak ‘District Of Misery’ niet in hun set, maar hun recentste materiaal kreeg zoals verwacht de meeste aandacht. Zonder al te veel in hun sound te veranderen, blijft de band toch steeds verbazen, keer op keer.

Een slechts half opgewarmd publiek was echter allesbehalve klaar voor wat er toen op hen afkwam. Een van de grootmeesters van het genre kwam, zag en overwon. Carnifex betrad het podium in hun gekende stijl: duister, lichtjes opgemaakt, en vooral heel boos. Depressieve lyrics die geen greintje hoop over laten en een set die gevuld was met alles wat hardcore fans van deze band konden wensen. Een klassieke formule die nu al jaren stand houdt, maar toch elke keer weet te verrassen. Carnifex kwam vooral om hun nieuwe album ‘Slow Death’ voor te stellen, waarin ze hun meest duistere nummers to date speelden, zoals ‘Dark Heart Ceremony’ en het beklemmende, heel erg naar black metal neigende ‘Drown Me In Blood’. Natuurlijk konden klassiekers uit hun eerdere werk die het nog moest hebben van hun memorabele gang shouts als ‘Slit Wrist Saviour’ (fine, fuck you then…), ‘Lie To My Face’ (what the fuck?!) en natuurlijk ook ‘In Coalesce With Filth And Faith’ (When the tables are turned I’ll watch you die!) niet ontbreken. Carnifex kreeg – meer dan terecht – ook eindelijk wat beweging in de zaal, maar circle pits lijken in België nog weinig aantrek te hebben. Mensen slaan elkaar tegenwoordig blijkbaar enkel nog graag verrot, de klassieke moshpit lijkt te hebben afgedaan. Ieder zijn ding natuurlijk, en als iedereen zich goed amuseert kan het mij niet schelen wat iedereen doet. Iedereen keek intens (on)gelukkig toe hoe de band hun set afsloot met – hoe kon het ook anders – ‘Hell Chose Me’ en zag dat het goed was. Carnifex stelt live nooit teleur en bewees nog maar eens dat ze terecht een van de deathcore grootmachten genoemd kunnen worden. Meer van dat!

Muziekodroom: www.muziekodroom.be