Rock XXL

Chelsea Grin (De Klinker, 2017)

8 feb 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

De voorbeschouwing van deze show met meer informatie over de bands kan u hier vinden: http://www.rockxxl.com/news/voorbeschouwing-chelsea-grin-de-klinker-2017/

De avond werd afgetrapt door het Australische Void Of Vision. Deze duidelijk nog zeer jonge band was voor de eerste keer in Europa, en dat mocht iedereen geweten hebben. De band is duidelijk een onderdeel van de ‘nu-metal revival’ die al enkele jaren bezig is, met hun matchende outfits en het rondspringen op het podium. Is het een gimmick? Misschien. Ziet het er soms een beetje komisch en schattig uit? Ja. Komt het goed over ten opzichte van het publiek? Zonder twijfel. Deze band mag dan wel de minst bekende zijn van de hele avond, hun set was zeker even memorabel als die van de andere bands. De band wou zich duidelijk aan het grote publiek tonen, want met Void Of Vision stond toch wel de meest energieke band van de avond op het podium. Hun catchy gitaarwerk en unieke take op het vocale aspect, dat zeer oprecht over kwam, waren de basisingrediënten voor een geslaagde openingsact. Ook de lekker luide, enorm laag gestemde basgitaar had een heel groot aandeel in de ‘groove’ die deze Australiërs brachten. De link met de band Stray From The Path is wel zeer snel gelegd, maar ik zou het betwisten moest iemand zeggen dat ze klinken als een rip-off van deze band. Om toch een punt van kritiek te geven, kan de cleane zang wel een stukje beter live. Het is natuurlijk moeilijk om gitaarwerk en een intense liveshow te combineren met zang, maar op een optreden waar het om muziek draait, hoort de muziek natuurlijk wel de prioriteit te zijn. Het publiek durfde in de kleine zaal die De Klinker na enkele nummers stilaan toch de benen losgooien, en zeker bij het laatste nummer ‘Purge’ van hun eerste EP ‘Broken // Bones’ was de connectie tussen band en publiek compleet. Het nummer overtrof alles wat de band tot dan toe gespeeld had en dat was te merken aan hoe hevig het publiek begon te bewegen. Een geslaagde opwarmer, maar er kwam nog meer!

Make Them Suffer kwam met hun symfonische sound op met een pak minder energie dan Void Of Vision. Vooral bij toetseniste en zangeres Louisa Burton was het enthousiasme blijkbaar wat zoek. Ook al paste de doodse blik wat bij haar duistere, doch engelachtige stem, het leek wel alsof ze net uit het mortuarium kwam. Make Them Suffer bracht wel een geslaagde set van vooral nummers die we op het album ‘Old Souls’ terugvinden, en ook hun nieuwste, iets rustigere single ‘Ether’ passeerde de revue. Zanger Sean Harmanis klinkt live duidelijk veel minder rauw dan op album, maar het deed er voor het publiek niet echt toe. De songs werden toch luidkeels meegebruld door het publiek en de set was voorbij voor je het wist. De nummers hebben allemaal een soort verstikkende, melancholische sfeer, waardoor het makkelijk is om in een trance te komen. Dit is vooral te danken aan de subtiele synths, die veelal op de achtergrond blijven, maar je toch meeslepen in het verhaal. Een indrukwekkende performance gaf Louisa misschien niet, zingen en haar deel bijdragen in deze band ging haar goed af, al stond ze op de momenten wanneer ze niets moest doen er maar zielig bij. Dit vind ik enorm zonde, aangezien ik haar na het optreden nog sprak en ze toen wel zeer enthousiast was. Misschien heeft het iets te maken met hoe de band zich wil portretteren, wie weet. Klassiekers als Neverbloom, tenslotte toch het nummer dat hun doorbraak betekende en Requiem, een van mijn persoonlijke favorieten, bleven deze show echter uit. Toen ik hen achteraf vroeg waarom, bleek het dat ze voor deze tour een vervangdrummer hadden die slechts een beperkte set op een beperkte tijd kon leren. Zonde, zeer zonde, maar toch een zeer geslaagde show die iedereen bij de keel greep.

In de categorie ‘bands die hun grootste hits niet spelen’ vonden we ook Betraying The Martyrs. Iedereen van het publiek heeft waarschijnlijk tijdens de show tegen zijn of haar vrienden wel gezegd: “Wacht maar tot ze Let It Go spelen, ik ga luidkeels meezingen hoor!”, maar het nummer bleef helaas heel de set uit. Desondanks dat speelde Betraying The Martyrs misschien wel de strakste set van de avond. De energie spatte er van af, het publiek was helemaal mee, er werd serieus gedanst en meegezongen, het leek wel alsof de headliner al aan het spelen was. Bij nummers als ‘Man Made Disaster’, dat zowaar hun doorbraak betekende, zong iedereen mee met het catchy refrein. Over catchy refreinen gesproken, ik denk dat dit net het punt is dat Betraying The Martyrs zo goed maakt. Ze spelen een heel brutale set en ook de screams zijn onmenselijk brutaal op sommige momenten, maar door de synths die klinken alsof ze recht uit de zondagsmis komen en de fantastisch gezongen clean vocals, ontstaat er een contrast dat deze toch wel zeer hevige band misschien net dat meer ‘catchy gevoel’ geeft. Hoewel ik dit net de sterkte van deze band heb genoemd, is het misschien ook wel een zwakte. Betraying The Martyrs hanteert niet bepaald de meest originele songstructuren, en hoewel de nummers wel allemaal een vrij distinctieve sound hebben, zijn ze vrij voorspelbaar. Voor sommige mensen is het bij deze band dan ook na enkele nummers al genoeg, hoewel hun set quasi perfect gebracht werd. Hoedje af voor deze band ook, aangezien ze veel van hun nieuwe album speelden, dat nog maar zeer recent werd uitgebracht. Dit was de perfecte tour om het nieuwe album aan de wereld laten zien, en het smaakt zeker naar meer!

Toen kwam het moment waar iedereen naar uit keek. Grootmeesters in het deathcore-genre Chelsea Grin betraden het podium en speelden hun set. Veel meer kan ik er niet over zeggen, helaas, want ikzelf viel in het midden bijna in slaap, moest ik door de luide muziek heen kunnen slapen. Ik snap ergens dat Chelsea Grin exact deze support-bands heeft meegenomen, omdat zij op hun laatste album ‘Self Inflicted’ ook experimenteerden met geluiden die op iets als synths moesten lijken, zoals bijvoorbeeld ‘Never, Forever’, maar ik vind dit persoonlijk niet echt een hoogvlieger die een plaats verdient in een setlist van een band die kan kiezen uit een arsenaal van vier full-lengths en enkele EPs. Het werd ook in het publiek duidelijk dat de stem van Alex niet door iedereen gesmaakt kan worden. Mij persoonlijk stoorde het niet, aangezien ik wel fan ben van zijn toch wel énorm hoge screams op sommige momenten, maar anderen keken hoofdschuddend toe. Tijdens nummers als ‘Playing With Fire’ en ‘My Damnation’ was het publiek dan weer helemaal mee, maar tijdens de meeste songs van hun nieuw album zat de sfeer er niet voor 100% in. Misschien komt dit allemaal omdat ik persoonlijk geen gigantische fan ben van hun nieuwste werk, maar volgens mij is het duidelijk genoeg dat een band geen goede set speelt wanneer ze om een wall of death vroegen, die achteraf een pak minder spectaculair bleek te zijn dan die bij Betraying The Martyrs. Chelsea Grin probeerde de meubelen nog te redden met publieksfavorieten ‘Cheyne Stokes’ en ‘Recreant’, maar het gezichtsverlies was spijtig genoeg al geleden. Het concert was geen totale afknapper, maar ik denk persoonlijk dat we van een headliner toch heel wat meer mogen verwachten. Tot slot geef ik nog één gouden tip aan Chelsea Grin: speel ‘Crewcabanger’ volgende keer, would you? Dank bij voorbaat.

Graag zou ik nog HeartBreakTunes willen bedanken voor de – zoals altijd – geweldige organisatie!