Rock XXL

Dijkrock 2017

4 sep 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

De eerste zaterdag van september steken we de laatste jaren steevast de vaart over richting  St. Lenaarts. In de schaduw van de kerktoren organiseert jeugdhuis Den Dijk daar naar jaarlijkse traditie het gezellige festival Dijkrock.

Met een stralende zon mogen de mannen van The True Gods Of Sound And Stone de aftrap geven. Na een twijfelende start (de drummer was nog naar het toilet toen ze werden aangekondigd) brachten deze heren bekende en minder bekende Ierse folkcovers ten berde. O.a. 'Johnny, I hardly knew ya' en 'dirty old town' passeerden de revue. Door het relatief vroege uur stond er weinig volk voor het podium. Toch was het geheel zeker aangenaam om naar te kijken. Een mandoline en een mondharmonica op het podium, je ziet het niet elke dag.

Tijd voor de verrassing van de dag. In de barstage begint Interstellar Deathroll aan hun set. Deze band werd vorig jaar in de kelders van Antwerp Music City opgericht en in het begin van deze zomer releasden ze hun eerste EP. We kregen een stevige en donkere mix van stoner met allerlei invloeden op ons bord. Wij en veel van de aanwezigen met ons lusten dit wel. Met Peggy Meeussen (Bliksem) heeft deze band een zeer sterke vocaliste in haar rangen. Meng dit met de ruwe stem van bassist Filip Aerts en je krijgt een ideale combinatie die blijft boeien.

Terug buiten en nadat de laatste druppels uit de lucht zijn gevallen is het de beurt aan het trio van Black Leather Jacket. Het was de eerste keer dat we hen aan het werk zagen na hun deelname aan De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Die finaleplaats heeft hen zeker geen windeieren gelegd. We kregen een strakke set met fijne garagerock waarop we ons hoofd onmogelijk konden stilhouden. Spijtig genoeg was het plein voor het podium nog steeds erg leeg. Ze lieten het echter niet aan hun hart komen en deze gasten zette een heel sterke set neer die kon blijven bekoren tot op het einde. Een gemiste kans voor wie nog niet tot in Sint Lenaarts geraakt was.

Omdat de innerlijke mens ook versterkt moet worden hebben we het optreden van Bütcher spijtig genoeg aan ons voorbij moeten laten gaan. We waren wel terug van de partij toen de punkrockers van The Priceduifkes met hun nieuwe album 'Goathorse' onder de arm aan hun set begonnen. Al sinds 2003 is dit viertal uit Nijlen bezig en is al jaren een gevestigde waarde in de scene. Het middenplein begon nu ook aardig gevuld te geraken. Het grootste deel van het publiek was niet helemaal wakker, maar het zal zeker niet aan de aanstekelijke show gelegen hebben. Lekkere no-nonsense punkrock zoals we het graag hebben.

Na deze portie punkrock trokken we terug naar binnen voor Spitfire North-H-Town HipHop Crew. Deze mannen zijn al bezig van 1994 en vanavond speelden ze hun laatste optreden. (Iets wat ze blijkbaar al een paar keer gedaan hadden). Ik moet heel eerlijk zijn… dit soort hiphop is geen spek voor mijn bek en het optreden kon me niet boeien. Het grootste deel van het publiek dacht hier duidelijk anders over. Er werd duchtig op en neer gesprongen en de eerste stagedives van de avond waren ook een feit.

Vlug terug naar buiten voor een show die ons wel wist te bekoren: de old school oi punk van Funeral Dress. Wat in 1985 startte als een poging om de stervende Belgische punkscene terug leven in te blazen is nog steeds alive and kicking. Na 10 tours door de VS en ontelbare shows in Europa en ver daarbuiten was vandaag Dijkrock aan de beurt. Ondanks de verwoede pogingen van de bands hield het grote deel van het publiek zich nog wat afzijdig, al kon oorwurm 'Party On' daar toch enigszins verandering in brengen.

Rond tien voor 11 was het tijd voor de afluister van goedgevulde barstage. Tangled Horns brak vanaf de eerste tonen letterlijk het kot af. Zangers die zichzelf helemaal verliezen in de muziek? Wij zien dat graag en dat is wel het minste dat je over frontman Tim Van De Plas kan zeggen. Zijn energie kent geen grenzen en zelfs de trombone van de Willem Tell moest er aan geloven. Hun sterke mix van stoner en 90's grunge ging als een moker door de barstage. Zeggen dat deze band een goed geoliede machine is, is een zwaar understatement. Dit optreden gaat ons zeker nog enige tijd bijblijven.

De headliner van deze editie, of beter gezegd afterparty, heeft geen introductie meer nodig. Bizkit Park bracht op magistrale hulde aan de nu-metal. De set bulkte van de klassiekers van Linkin Park, Papa Roach, Limp Bizkit en consorten, maar bevatte ook enkele bij het grote publiek minder bekende pareltjes van Clawfinger, Drowning Pool en P.O.D. Het moet gezegd worden: Bizkit Park is de eerste band waarbij het publiek tot aan de main stage kwam en volledig liet gaan. Ze bewezen met verve dat ze het hoogste schavotje op de affiche dubbel en dik verdienen.

Hou je van gezellige, kleinschalige festivals met een breed aanbod van muziek dan moet je volgend jaar de eerste zaterdag van september al zeker vrijhouden in je agenda. Dijkrock is meer dan de moeite waard om eens te bezoeken. Ook deze editie was een dikke pluim op de hoed van de dames en heren van Jh Den Dijk.