Rock XXL

Expire + Counterparts (Muziekodroom, 2016)

9 dec 2016 – Seppe Van Ael – Live reviews

HeartBreakTunes organiseerde op 7 december weer een stevig potje heel gevarieerde hardcore in de MOD in Hasselt. Sinterklaas besloot nog een dagje extra te blijven blijkbaar, want ook nu kregen de hardcorekids weer enkele prachtige cadeaus voorgeschoteld.

Om 19u00 werd het startschot gegeven van wat de hardste show van het jaar zou moeten worden. Knocked Loose kwam namelijk voor de eerste keer naar Europa. Voor de mensen die niet bekend zijn met deze groups: hij werd pas drie jaar geleden opgericht en heeft sindsdien fans over heel de wereld kunnen bekoren met hun bikkelharde metallic hardcore. Zware beatdown, maar toch net een interessantere sound dan de meeste bands in het genre. Hun muziek en teksten klinken gewoon als pure woede, en dat slaat aan. Ikzelf keek enorm uit naar deze show, omdat ik deze band al sinds het begin volg. Ik had er misschien beter iets minder hard naar uitgekeken, want zo kon het enkel nog maar tegenvallen. Ik had na hun debuutalbum ‘Laugh Tracks’, dat recent uitgebracht werd op Pure Noise Records, verwacht dat hun set zou bestaan uit bijna uitsluitend nummers van dit album. Toch speelden ze drie nummers van hun EP ‘Pop Culture’ zoals bijvoorbeeld het allesvernietigende ‘All My Friends’, maar hun bekendste nummer van deze EP, The Gospel, bleef uit. Met tracks als ‘Counting Worms’ en het eerder genoemde ‘All My Friends’ kan het niet anders dan dat het publiek wel eens compleet uit de bol gaat, maar de pits waren verrassend open en er stond amper publiek helemaal vooraan. Misschien was het publiek op voorhand gewaarschuwd na wat opzoekingswerk over deze band, wie weet. Het was een zeer heftig debuut van Knocked Loose in Europa, maar het leek wel of zanger Bryan Garris vermoeid was van de tour. Hij sloeg op sommige momenten een heel deel van zijn teksten over, en sommige stukken vulde hij gewoon met het publiek op te jutten. Met lyrics als deze, vind ik het spijtig dat we als publiek niet het volledige plaatje van deze band kregen. De band speelde een goede set, maar loste mijn – toch wel zeer hoge – verwachtingen niet helemaal in.

“We're not all that different, after everything” blijkt een dikke leugen. Zo furieus Knocked Loose speelde, zo ingetogen speelde Landscapes. We gingen van het ene extreme naar het andere, wanneer het op hardcore aankomt. Landscapes speelde een zeer melancholische, emotionele set, die alle energie uit het publiek leek te zuigen. Zanger Shaun Milton sprak zoals altijd nogal onduidelijk en verlegen, dus verstond het publiek de helft van de tijd niet welke songs hij aankondigde, maar ze speelde wel een setlist die aansloeg bij zowel nieuwe als oude fans. De melancholie was duidelijk voelbaar en de passie zaten er zeker in, maar de pit die er in zat, was wel een pak minder dan het vorige optreden dat ik van hen bijwoonde. Hun nieuwe album was dan ook een pak ‘cleaner’ en minder ruw, aangezien het namelijk heel veel elementen uit post-rock ontleende, dus kan het live niet altijd zo intens gebracht worden. Hun nieuwe nummers, zoals bijvoorbeeld ‘Neigbourhood’ en afsluiter ‘Escapist’, wisten de gevoelige snaar wel te raken, maar niet echt te bespelen. Hun nieuwere werk neemt duidelijk wat meer muzikale inspanning in beslag, en dat was te merken aan de intensiteit waarmee de band speelde ook. De muziek die Landscapes brengt, is wel met de jaren interessanter geworden. Toch blijven nummers als ‘Epilogy’, dat ze als voorlaatste speelden, het publiek over het algemeen meer bekoren, net omdat het voor de fans al klassiekers zijn. Dit was ook een van de zeldzame keren dat ik het publiek echt mee zag doen. Het is ook nog leuk om te vermelden dat Landscapes aankondigde dat ze echt enorm blij waren om te touren met een van hun favoriete bands Counterparts. Het is altijd leuk om te horen dat bands zoveel geven om de andere bands op deze tour en ze elkaar kunnen inspireren. Al bij al bracht Landscapes een rustige, maar geslaagde show.

Landscapes loog er niet om, ik zou ook geïnspireerd geraken door Counterparts als ik jullie was. De band wist de hardste elementen van Knocked Loose en de emotioneelste uitbarstingen van Landscapes perfect te combineren door ons melodische hardcore te brengen waar toch nog enkele flinke klappen konden worden uitgedeeld. Het publiek kende deze band duidelijk veel beter dan de voorgaande, want de fans stonden allemaal aan te schuiven vooraan om hun favoriete lyrics mee te komen brullen. Zulke dingen zijn altijd mooi om te zien op hardcoreshows, net zoals de ettelijke stagedives. Counterparts wist het pad tussen emotioneel en rauw perfect in het midden te bewandelen, en hun optreden kwam zeer oprecht over. Tijdens het optreden vroeg zanger Brendan Murphy al lachend aan het publiek om wat dichter te komen, ze moesten volgens hem geen schrik meer hebben omdat Knocked Loose al gespeeld had. Hoewel er behalve de zanger geen leden meer overblijven van de ‘The Current Will Carry Us’-era van de band, maar toch kon een klassieker als ‘The Disconnect ‘ niet ontbreken, iets wat de oude fans zeker konden smaken. De band speelde natuurlijk ook veel van hun laatste album ‘Tragedy Will Find Us’, waar vooral ‘Choke’ het publiek helemaal gek kreeg en afsluiter ‘Burn’ zorgde voor een perfect nummer om mee te eindigen. Het optreden was zeer gepassioneerd, zat goed in elkaar, en kreeg het publiek eindelijk helemaal mee.

Nu het publiek goed opgewarmd was, was het tijd voor Expire, de band waar iedereen op wachtte. Expire kwam hun recentste, en tevens ook laatste album, ‘With Regret’ aan het publiek tonen. Het duurde niet lang of het publiek werd helemaal gek, het was tenslotte de laatste keer dat we Expire konden zien in België. Aangezien hun songs nogal kort zijn, konden ze er ook veel spelen, en dat wist het publiek zeker te smaken. Ik had wel het gevoel dat de show minder lang was dan die van Counterparts, wat ik wat vreemd vind voor een headliner. Vocaal vond ik de band niet wat ik verwacht had, maar nog steeds goed. Het klonk wel helemaal anders dan op album, maar het stoorde niet. Vooral de toon van de basgitaar was bij dit optreden zeker te smaken, het zorgde voor een heel groovy vibe tijdens de show die de sfeer er constant inhield. Iedereen wou vooraan staan, zo blijkt, want de pits waren niet echt heel uitgebreid. Ik zag veel mensen pogingen doen om een two-step in te zetten, maar de ruimte ontbrak er spijtig genoeg wat voor. Dit was echter geen probleem voor de meesten, want die sprongen toch allemaal richting microfoon om mee te brullen. Ik heb persoonlijk vooral genoten van de titeltrack van hun album ‘Pretty Low’ door het oh zo meezingbare en herkenbare refrein, en het afsluitende nummer ‘Abyss’, toch wel hun bekendste nummer ooit. Er kwam geen bisnummer, maar de show had het ook niet echt nodig, hij was compleet zoals hij was.

Deze show had, er op terugkijkend, alles wat je van de typische hardcoreshow – in zowat elk subgenre binnen de hardcore – mocht verwachten, maar het was door het afscheid van Expire toch nog net dat tikkeltje specialer. Een avond om met gemengde gevoelens op terug te kijken. Maar zoals ze waarschijnlijk zelf ook bedachten: “It’s better to burn out than to fade away..” Wees maar zeker dat de keet in de fik stond, jongens.