Rock XXL

Hundredth (Trix, 2017)

3 apr 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

De deuren openden om 19:30 uur en een uitverkochte Trix stond ons op te wachten. Met Hundredth, Landscapes en Silent Planet zet Mendville Shows een ietwat atypische hardcore line-up neer. De namen klonken alleszins veelbelovend en ik had er ongelofelijk veel zin in.

Silent Planet uit Los Angeles (US) liet meteen een te verwachte mix van de albums 'Everything Was Sound' en The Night God Slept' op het publiek los. Ze oogden en klonken zeer professioneel, al vanaf het begin van hun set, en ze grepen mij stiekem ook meteen bij de keel. Er heerste een rustige sfeer ondanks de hevige nummers van deze band. De dromerige melodieën, krachtige gitaarlijnen en de eerder poëtische screams van frontman Garrett Russell, zorgden voor heel wat knikkende hoofden, maar de band kon ondanks de pittige breakdowns geen moshpits uitlokken bij het publiek. Dit kwam waarschijnlijk mede door de subtiele podiumprésence van het viertal, maar dat stoorde mij helemaal niet. Naast enkele schoonheidsfoutjes van de clean vocals, die ik hen met plezier vergeef, konden we spreken van een zeer geslaagde set. Silent Planet krijgt hier misschien nét niet genoeg credits als opwarmer maar volgende keer zien we ze graag terug op een hogere plek op een affiche.

Met Silent Planet was het podium en het publiek al opgewarmd voor Landscapes. De sinds 2009 opgerichte melodic hardcore band uit Somerset (UK) stond al met heel wat grote namen, waaronder Architects, The Amity Affliction en The Ghost Inside, op het podium. Persoonlijk had ik nog niet de eer gehad om deze band live aan het werk te zien, wat ik na het horen van de eerste noten ook meteen heel jammer vond. Als ik de band in één woord moet beschrijven is dat 'emotie'. Je gelooft onmiddellijk wat de zanger wilt overbrengen met zijn teksten die hij luidkeels uitschreeuwt. De band bracht een hele strakke sound die het publiek meenam op een heus avontuur doorheen de nummers. Opvallend zijn opnieuw de clean vocals van de bassist die wat teleurstellend waren. Het is wat koffiedik kijken, maar ik vond het best toevallig dat opnieuw hetzelfde “probleem” zich voordeed. De oorzaak lag misschien wel bij de mix tafel, wie weet. Desalniettemin, je merkt gewoon dat dit een band is die weet waarmee ze bezig zijn, hoe ze het publiek moeten inpakken en bovendien tonnen ervaring heeft. Zeker een aanrader.

Als dit nog niet genoeg was, kreeg je er nog een band bij: Hundredth. De vierkoppige band uit South Carolina (USA) was voor mij een meer dan verdiende headliner. Hoewel Hundredth ook wordt omschreven als melodic hardcore, verschillen ze muzikaal toch nog een stuk met hun voorgangers van de avond. Ze klonken veel brutaler, sneller en opzwepender. Je merkte ook dat een groot deel van het publiek speciaal voor hen kwam kijken. De ene moshpit volgde de andere op en de lyrics werden luidkeels meegebruld. Dit is overweldigend om te zien én vooral om te horen. Ik heb overigens nog nooit een frontman gezien die zoveel attitude toont. Hij nam het publiek bij de kraag en sleepte je gewoonweg doorheen de nummers door. De grootste verrassing van de set was de cover ‘Hurt’ van Johnny Cash. Tijdens dit nummer kwam de frontman in het publiek staan en overtuigde hij iedereen om mee te zingen, of beter gezegd: mee te brullen. Toegegeven, ik kwam oorspronkelijk voor Silent Planet, maar deze band heeft er minstens één fan bij!