Rock XXL

Lokerse Feesten 2017 (zondag)

8 aug 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

Ook dit jaar had de Lokerse Feesten weer een metaldag voor ons in petto. Met headliners Marilyn Manson en Alice Cooper kon festival dan ook niet anders als uitverkopen. Eén ding is zeker: de line up was dit jaar super gevarieerd en dat was voor de ene al positiever als voor de andere. Ons kon de line up alvast wel bekoren en daarom namen we ook een kijkje op de zwarte dag van de Lokerse Feesten.

De Lokerse Feesten begonnen zondag al redelijk vroeg, om vier uur in de namiddag om precies te zijn. Openen is dan ook niet de gemakkelijkste taak en met kleppers als Marilyn Manson en Alice Cooper op dezelfde affiche ligt de druk natuurlijk niet minder hoog. Dit is uiteraard buiten metalsensatie Fleddy Melculy gerekend. Met een uiterst goed ontvangen debuutplaat 'Helgië' is deze band niet meer weg te slaan uit de Belgische festivalzomer. Ook een eerste passage op de Lokerse Feesten kwam niet onverwachts. De weide was dan ook al van het begin mooi gevuld. Nogmaals het bewijs dat de pretmetal van Fleddy Melculy het festivalpubliek in Lokeren kan smaken. Met singles als o.a. 'Feestje In Uw Huisje' en 'Pinker' werd er dan ook luidkeels meegezongen. Met het nummer 'Apu Van De Nightshop' vlogen er een aantal bifi worsten richting het publiek en met 'Brood' kreeg de band een regen van brood en toast over zich heen. Met de Hatebreed cover 'Proven' en 'T-Shirt Van Metallica' sloot de band in stijl af. Of je er nu mee kan lachen of niet, muzikaal is er bij Fleddy Melculy alvast geef vuiltje aan de lucht. De band heeft ons in ieder geval weer verrast, maar misschien wordt het wel eens tijd voor een volgend hoofdstuk. Uitgespeeld zijn ze in ieder geval nog niet, dat heeft dit vijftal in Lokeren wel duidelijk gemaakt.

Het Australische The Amity Affliction was als tweede aan de beurt. Misschien wel de vreemde eend in de bijt op de zondag van de Lokerse Feesten. Met hun melodische metalcore breken ze misschien de typische metalsound, maar aan het aantal The Amity Affliction t-shirts in het publiek te zien moest de band qua fans in ieder geval niet onderdoen. In het begin van hun set had de band enkele technische problemen. Zo stonden de vocals bijvoorbeeld niet helemaal afgestemd met de instrumenten. Dit kwam echter wel op tijd inorde. De band bracht slechts zeven nummers. Een korte maar krachtige set als je het mij vraagt. Nummers als 'Pittsburg' konden uiteraard niet ontbreken en ook met 'All Fucked Up' haalde de band zelfs een akoestische gitaar boven. Hoewel The Amity Affliction ons andere keren meer heeft kunnen overtuigen was het al bij al nog een geslaagde set, spijtig genoeg met enkele ups en downs. Misschien komt de band beter tot z'n recht in een zaal dan op een groot open air podium. Aan de energie van zanger Joel zal het alvast niet liggen.

Metallica, misschien wel de grootste metalband op de planeet. Maar wat krijg je als je de zang van James Hetfield weg haalt en de gitaren vervangt door cello's? Uiteraard, dan krijg je Apocalyptica. We wisten van het bestaan van deze band, maar het was de eerste keer dat we deze Finnen aan het werk zagen. Beginnen deed de band met hits als 'Enter Sandman' en 'Master of Puppets'. Het publiek was in form en nam dan ook de zang op zich. Een knal van een start brengt natuurlijk het gevaar met zich mee dat de setlist als een pudding in elkaar zakt. Dit was spijtig genoeg ook hier het geval. Aan talent geen gebrek, maar de echt bekende nummers had de band beter gespreid. 'Nothing Else Matters' kwam dan weer wel prachtig tot z'n recht als klassiek nummer en door af te sluiten met 'Seek And Destroy' heeft de band toch weer wel wat pluimen verdient. Eén ding is zeker: Apocalyptica is niet zomaar een coverband, en Metallica mag trots zijn op het werk van dit vijftal!

Sepultura brak 20 jaar geleden door met hun legendarisch album 'Roots'. Ondertussen onderging Sepultura enkele line up wissels waarin een originele bezetting bijna onvindbaar werd. Dit hield de broers Max en Iggor Cavalera echter niet tegen om de 20ste verjaardag te vieren van de plaat die hun leven veranderde. Zoals de naam Max & Iggor Cavalera: Return To Roots al doet vermoeden spelen deze Brazilianen het album bijna integraal. Graspop kwam al eerder aan de beurt voor dit exclusief gebeuren, en na een spetterend optreden op de heilige grond van Dessel waren we blij dat dit allegaartje hun show kwam overdoen in Lokeren. De broers Cavalera opende hun set met het nummer 'Roots Bloody Roots', tot vreugde van het publiek. Vuisten gingen de lucht in, voor de eerste keer gingen verschillende plaatsen open voor de nodige portie moshpits en je zag mensen meezingen over heel de weide. 'Roots' mag dan wel meer dan 20 jaar oud zijn, de woorden zijn alvast nog niet vergeten. Als kers op de taart bracht de band een cover van 'Ace Of Spades' van Motörhead, en sloten ze af met de reprise versie van jawel, nogmaals 'Roots Bloody Roots'. Wij hadden misschien eerder nog een keer het origineel gehoord, maar voor de rest was een optreden om nooit meer te vergeten.

Apocalyptica was niet de enige band met een Metallica link dit jaar op de Lokerse Feesten. Ook het Amerikaanse Megadeth rond zanger Dave Mustaine, mede-oprichter van Metallica, stond op de affiche. Begin vorig jaar bracht de band hun nieuwste album 'Dystopia' uit. Hiermee tourde ze de wereld rond en ook Graspop 2016 mocht eraan geloven. Al vanaf het begin van hun set was het op koppen lopen voor het podium. Megadeth heeft uiteraard al een heel aantal songs die ze gewoon niet kunnen weigeren om te spelen. Hierbij denk ik aan pakweg 'Sweating Bullets' en 'Symphony of Destruction', maar er werd verrassend weinig nieuw materiaal gespeeld. Veel tijd had de band dan ook niet, maar met enkel 'Dystopia' en 'The Threat Is Real' was het aandeel van nieuwe nummer toch redelijk povertjes. Afsluiten met het zeven minuut durende 'Holy Wars… The Punishment Due' was dan weer wel een terechte keuze. Megadeth is in ieder geval wel een band die keer op keer een sterke show levert. Spijtig genoeg draait de band soms iets te veel op automatische piloot en dat gaat op een bepaald moment dan ook weer wel wat vervelen. De band bracht niet hun sterkste performance in Lokeren, maar al bij al behaalde de band, zoals verwacht, toch een goed gemiddelde.

Eén van de redenen dat de Lokerse Feesten uitverkocht op zondag was zonder twijfel Alice Cooper. De keizer van de shockrock is terug in België en dat zullen we geweten hebben. Het podium werd bedekt door een groot rood doek met de geschminkte ogen van Alice. Vergezeld door een lichtshow, vuurwerk en een geheimzinnige intro viel het doek dan ook naar beneden en kregen we zoals verwacht het nummer 'Brutal Planet' voorgeschoteld. Eén gelukkige mocht op het einde van het nummer zelfs de stok van Alice zelf in ontvangst nemen. Kosten nog moeite werden gespaard, en dat ging heel het optreden lang zo door. Met 'No More Mr. Nice Guy' werd het publiek pas echt in gang getrokken, en na een overweldigende solo van gitariste Nina Strauss volgde eerder dan verwacht het nummer 'Poison'. De weide en ook het podium werden letterlijk en figuurlijk in lichterlaaie gezet. Nog een hoogtepunt was 'Feed My Frankenstein'. Na wat gespeel met alweer vuur en speciale toestellen kwam er een reusachtige pop tevoorschijn die het showgehalte nog eens een niveau hoger tilde. Als dit alles nog niet genoeg was moest de grootste verrassing nog komen. Niemand minder dan headliner Marilyn Manson kwam meezingen op het nummer 'I'm Eighteen'. Dit gebeurt niet elke show en dat was te zien aan Alice. 'I'm Eighteen' kreeg hierdoor dan ook een grote meerwaarde. Afsluiten deed de band met het ondertussen 45 jaar oude nummer 'School's Out'. Hoe oud ze ook worden, de nummers van Alice Cooper blijven relevant en dat is in Lokeren nogmaals bewezen.

Je mag dan wel satan himself zijn, spelen na een spektakel als Alice Cooper is geen gemakkelijke opgave. Ook na een veel te lange intro had Marilyn Manson het moeilijk om het publiek terug enthousiast te krijgen. Openen met 'Revelation #12' uit het nog niet uitgebrachte 'Heaven Upside Down' album was dan misschien ook niet de beste keuze, hoewel wij het nummer alvast kunnen smaken. Als tweede kregen we 'This Is The New Shit' voorgeschoteld. Deze haalde meteen de gemiste kansen van de afgelopen tien minuten meer dan op, al bleef het showgehalte bijzonder laag op een aantal micro en outfit switchen na. Met 'Disposable Teens' en 'The Dope Show' zong iedereen dan ook weer uit volle borst mee. Met Eurythmics cover 'Sweet Dreams (Are Made of This)' kwam Marilyn op met stelten. Vanaf daar kwam het feestje pas echt op gang al werd de weide stilaan uitgedund door degene die enkel voor de old-school bands kwamen. Met het normaal laatste nummer 'The Beautiful People' gaf het publiek de decibelmeter nogmaals een opstoot. Afsluiten deed Marilyn Manson met 'Say 10' en 'The Reflecting God'. Beide zijn het fantastische nummers, maar de vraag is of je met relatief onbekende nummers je show moet afsluiten… Ongetwijfeld was dit niet de beste Marilyn Manson show. Al bij al heeft het grootste deel van het publiek, waaronder wij, zich kostelijk geamuseerd en dat is natuurlijk belangrijker dan vuurwerk en uitgebreide decors.