Rock XXL

Lokerse Feesten 2018 (woensdag)

13 aug 2018 – Seppe Van Ael – Live reviews

Voor het tweede jaar op rij organiseerde de Lokerse Feesten een dag vol met punkrock. Eén ding is zeker: 'punk's not dead'! Dat bewezen enkele punkrock grootheden op de Grote Kaai in Lokeren, maar ook een nieuwe generatie staat klaar om de vlag over te nemen. Een mooie mix die de woensdag van de Lokerse Feesten maakte tot een heus feest vol met gitaren en sing-alongs.

De avond werd op gang getrapt door het The Living End. Het festivalterrein was nog maar voor de helft gevuld, maar de afwezigen hadden dik ongelijk. Dit trio uit Melbourne, Australië brengt psychobilly, wat een fijne mix is van old-school punkrock en rockabilly. De band had er zin in en dat ze er een feest van wilde maken werd al snel duidelijk toen het publiek bij het begin werd aangemaand om dichterbij te komen. Ze kwamen niet voor niets van de andere kant van de wereld. Ondanks de pogingen om mee te klappen en mee te zingen bleef het publiek er eerder rustig onder. Deze band is bij het grote publiek niet echt bekend wat volgens ons toch een jammere zaak is. Naast de in het oog springende grote contrabas is deze band fijn om naar te kijken. Volgende maand brengen ze hun achtste studioalbum uit. Hopelijk zien we ze volgend jaar op één of ander Vlaams podium terug.

Airways had het festival spijtig genoeg moeten afzeggen wegens gezondheidsproblemen. Gelukkig vond Lokerse Feesten net op tijd een waardige vervanger: The Guru Guru. Deze Belgische band breekt de laatste tijd heel wat potten in het wereldje van de post-rock. The Guru Guru opende de indoor stage die maar zeer matig gevuld was. Of mensen hun eerste pintje nog aan het bestellen waren of ze de weg naar de indoor stage niet vonden, aan The Guru Guru zal het alvast niet gelegen hebben. De band speelde met volledige overgave en energie, zoals we van hen gewoon zijn. Het niet aanwezige publiek had ongelijk!

Suicidal Tendencies is een graag geziene gast op de Belgische festivals. Zo stonden ze twee jaar gelden nog op de metaldag Lokerse Feesten. Openen deed de band met hun alom bekende nummer ‘You Can’t Bring Me Down’. Energie spatte onmiddellijk van het podium, de eerste moshpit was een feit en er werd luidkeels meegezonden. Hoewel de sfeer een tien op tien verdiende, melkte de band dit nummer uit tot een twaalf minuut durende versie. Wij vonden het net iets te veel van het goede, maar de meerderheid van het publiek leek dit niet echt erg te vinden. Enkele nieuwe nummers werden afgewisseld met klassiek werk. Dit maakte van de set een mooie mix die we wel konden smaken. De gloriedagen van Suicidal Tendencies zijn zonder twijfel voorbij, maar het feit dat het publiek het niet kon laten om ‘ST’ te roepen zegt natuurlijk nog genoeg.

Hoewel het oudere publiek nog aan het nagenieten was van Suicidal Tendencies, stond het jongere publiek al klaar in de indoor stage voor SWMRS. Beter bekend als de band waar de zoon van Billie Joe Armstrong (Green Day) aan de drums zit. Hoewel het publiek nog zachtjes aan het binnendruppelen was, startte SWMRS met een portie aangename pop punk. Ook deze band gaf zich volledig over aan hun muziek, waardoor ook het publiek zich niet schaamde om enkele danspasjes te placeren. Een DIY vibe zorgde dan ook voor een tof en spontaan optreden. SWMRS, hou ze in de gaten!

Tijd voor de meest opvallende band van de avond: Turbonegro. Wie de band niet kent keek wellicht vreemd op toen ze een stel fout verklede matrozen het podium zagen beklimmen. Je publiek vragen wie het nieuwe album al gecheckt heeft kan gevaarlijk zijn. Na die vraag bleef het in het publiek dan ook pijnlijk stil. Hoe krijg je je publiek dan toch een beetje mee? Door er een bekende cover tegenaan te gooien. Turbonegro zette ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen in. Dit kon het publiek duidelijk wel smaken want er werd duchtig meegezongen. Verder werden we niet echt warm of koud van dit optreden. Gaan we deze set onthouden? Ja, maar enkel omwille van de verkleedpartij op het podium.

De enige band die twee jaar op rij mocht optreden op de Lokerse Feesten was Brutus. Deze post-rock band uit Leuven is een graag geziene gast. Dit bewees een overvolle indoor stage. Hoewel nummers als ‘All Along’ en ‘Justice De Julia II’ show na show blijven overtuigen, waren het toch de nieuwe nummers die ons opvielen. Sommige zijn krachtiger, met een bijna Oathbreaker achtige sound, waarvan zangeres Stefanie ook een t-shirt van aanhad, en andere kwamen dan weer zachter en dromeriger uit de hoek. Deze evolutie zien we de band graag maken. Het doet ons dan ook alleen maar verlangen naar een nieuwe plaat!

De festivalterrein was goed gevuld wanneer de Amerikanen van Bad Religion het podium bestormden. Hoewel de Lokerse Feesten op woensdag niet uitverkocht was, zal het toch niet veel geschild hebben. Bad Religion begon aan hun set zonder al te veel introductie. Ook een sober podium was present. De kracht van Bad Religion zit hem nu net in het kunnen overtuigen met enkel het belangrijkste: de muziek! De eerste helft van hun set bestond integraal uit het album ‘Suffer’. Deze bestaat alweer 30 jaar. En natuurlijk konden de klassiekers ook niet ontbreken. Een uur duurde de set van Bad Religion en er werden maar liefst 25(!) nummers gespeeld. Hoe black metal het ook mag klinken: Bad Religion houdt de vlam brandend!

Na de set van Bad Religion namen we nogmaals even de tijd om naar de indoor stage af te zakken. Daar trad dit maal de Australische metalcore band Northlane op. Blijkbaar hadden veel mensen geen zin om die moeite te doen, want in tegenstelling tot bij Brutus was de zaal amper gevuld. Misschien stond deze band op de verkeerde affiche. Jammer, want het optreden zelf konden we best smaken. De krachtige doch complexe muziek kreeg een extra dimensie door de visuals die zich niet beperkten tot het podium, maar door de videowalls in heel de zaal te zien waren. Daarnaast is Marcus Bridge een frontman die we graag bezig horen. Later dit jaar zien we dan terug tijdens de Never Say Die Tour. Wellicht komt deze band hier veel beter tot zijn recht.

De hoofdreden voor de kleine opkomst bij Northlane waren natuurlijk de twee grootheden die op de mainstage hun opwachting maakten. Afsluiter van de avond was Dropkick Murphys die er vanaf seconde één duchtig de pees op legde. Na een intro smeten ze er met 'Captain Kelly's Kitchen' meteen een knaller van formaat tegenaan. Een optreden van hen staat garant voor één groot feest en dat was ook dit keer zeker niet anders. Er werd luidkeels meegezongen en gedanst. Wie vooraan een rustig plaatsje wilde om de show te aanschouwen kwam al snel bedrogen uit. De security moest de handen uit de mouwen steken om het aantal crowdsurfers veilig terug met hun voeten op de grond te zetten. Na 'Out Of Our Heads', weer één van de vele songs die voor een groot volksfeest zorgt, was het einde van de set in zicht. De encores werd ingezet met 'Shipping Up To Boston' waarna het podium werd ingenomen door vrouwen voor 'Kiss Me, I'm Shitfaced'. Als kers op de taart coverde de Murphys 'Dirty Deeds Done Dirt Cheap' van AC/DC om zo de avond compleet te maken.