Rock XXL

Thy Art Is Murder (Zappa, 2017)

31 okt 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

Op Vrijdag 27 oktober kwamen de helden van Thy Art Is Murder weer een keer naar de Zappa in Antwerpen. De line-up was een echte banger. Deze gig werd mede mogelijk gemaakt door HeartBreakTunes en wij met RockXXL gingen kijken hoe het er aan toe ging.

HeartBreakTunes:

http://www.heartbreaktunes.com/

De eerste band op de line-up was Justice For The Damned. Ze gingen beginnen om 19:15u maar dit is uitgelopen tot 19:30u. Ondanks dit redelijk vroege uur, stond de zaal al voor drie vierde vol. Toen de band opkwam, spatte de energie al van de mannen af. Het publiek was al mee voor hun eerste nummer, genaamd 'Deep Rotting Fear', begon. De zanger van de band leek in het begin een beetje statisch, maar hij nam snel de energie van het publiek over en smeet zich volledig. Wel viel het op, ondanks de goede energie van het publiek, dat ze zich nog een beetje inhielden om wat energie op de sparen voor de grotere bands van de avond.  Kleine pits vonden plaats vanaf het derde nummer van de band genaamd 'Bearing The Crown Of Lies'. De synchroniteit van de instrumenten van de bandleden zat soms op het verkeerde spoor, maar dit stoorde duidelijk niemand. Dit kon ook liggen aan de mindere geluidskwaliteit in de zaal. De vocalist deed overduidelijk goed zijn best en pakte uit met bone-breaking gutterals. Ook hun hardcore-invloeden kwamen boven toen ze het publiek aanspoorden om een two-step te doen in de pit. Al bij al was de eerste band van de avond al een groot succes.

De volgende band die aan de beurt was, was Oceano. Over hun set kunnen we niet erg veel zeggen behalve dat het uiterst geweldig was. Omdat Oceano een erg grote band is in de deathcore-scene, stond de zaal vol van voor tot achter. Zij waren heel erg interactief met het publiek en dat kon iedereen duidelijk smaken. Iedereen gaf alles wanneer Oceano bekend maakten dat ze oude nummers gingen spelen voor de fans die er al zijn sinds dag één. 'Slaughtered Like Swine' was voor iedereen duidelijk het hoogtepunt van hun set, in ex aequo met 'Dawn Of Descent'. De band speelde allemaal perfect synchroon en hun energie was ongelooflijk. Zanger Adam Warren was een van de beste vocalists van de avond. Hij blies iedereen omver met zijn waanzinwekkende gutterals en pig squeals. Hun set was een van de beste van de avond, ook al speelden ze slechts zeven nummers.

De volgende, iets mainstream-bekendere band in de rij waren After The Burial. Zij waren een beetje de vreemde eend in de bijt. Hun genre is veel technischer dan de rest van de bands die grotendeels het deathcore-genre volgen, maar het publiek treurde niet. Ondanks Justice For The Damned een kwartier te laat begonnen, zijn After The Burial een kwartier te vroeg begonnen. Hoe dit kan, weet niemand. Toen we dachten dat de zaal al bom vol stond bij Oceano, waren we fout. Toen After The Burial aan de beurt was, kon er écht niemand meer bij. Zij pakten uit met zeer ingewikkelde en technical riffs die het publiek duidelijk geweldig vonden. Ook hun classic metal gitaarsolo’s waren echt top. Ook hadden ze enorm veel interactie met heel het publiek en spoorden ze ons aan om mensen te leren kennen rondom ons. Het hoogtepunt van hun set waren hun bekendste nummers 'Lost In The Static' en 'Collapse', waarmee ze ook openden. Dit zorgde er voor dat het publiek al hun energie meteen vanaf het eerste nummer gebruikte. Opvallend was dat de zij de eerste wall of death hebben gearrangeerd tijdens hun set. Op het musicale aspect van deze set kunnen we niets aanmerken. Ook het geluidsprobleem in de zaal was opgelost en daardoor kon iedereen volop genieten van de muziek.

De laatste band was, uiteraard, het legendarische Thy Art Is Murder uit Australië. Zelfs voor de band op kwam, zat de sfeer al erg goed. De band besliste om 'Don’t Stop Me Now' van Queen af te spelen voor ze opkwamen. CJ McMahon kwam op en het viel ons meteen op dat hij zijn legendarische regenjas aanhad. De vorige keer deed hij dit niet, en wij waren erg blij dat hij zijn trademark terug tot leven heeft gebracht. Hun set was natuurlijk een grote knaller met songs als 'Shadow Of Eternal Sin', 'Coffin Dragger', 'Holy War', 'The Purest Strain Of Hate', 'Reign of Darkness', maar ook enkele nieuwe nummers als 'Dear Desolation' en 'Slaves Beyond Death'. Het hoogtepunt van hun set was dat we CJ een leuk Nederlands zinnetje hebben aangeleerd. “Neuken in de keuken”, klonk het in zijn Australisch accent. Heel de zaal lag plat van het lachen. Jammer genoeg waren er technische storingen tijdens de set waar we vaak een seconde gewoon niets hoorden. Dit stoorde wel erg, maar veel was er niet aan te doen. Thy Art Is Murder was misschien gewoon te brutaal voor de speakers, wie weet. Ook kon je CJ zijn gutterals amper horen door zijn micro, wat erg jammer was. De bandleden doen hun job alsof het de makkelijkste job in de wereld is. Als je keek naar zanger CJ en drummer Lee, leek het alsof ze niet eens moeite deden. Nog een hoogtepunt was dat de zanger van Justice For The Damned opeens mee op het podium verscheen en killer vocals teweeg bracht samen met Thy Art Is Murder. De grootste wall of death van de avond was bij 'Light Bearer' en het publiek sprong prompt mee op het podium bij 'Reign Of Darkness'. Hun set was in een woord: prachtig.