Rock XXL

Turnover (JC Den Eglantier, 2017)

17 sep 2017 – Seppe Van Ael – Live reviews

Op 10 september 2017 werd JC Den Eglantier in Berchem even omgetoverd tot een rustig zwevende wolk, of zo voelde het alleszins toch. Een hele avond vol atmosferische riffs, zachte begeleidende drums en breekbare zang stond ons op te wachten.

De avond werd ingeleid door Slow Crush, een band van eigen bodem die op zijn minst gezegd perfect paste bij headliner Turnover. Slow Crush speelt hun eigen blend van shoegaze en punk, een interessante combinatie die vooral zo sterk is door Isa Holliday, die met haar vocale werk de muziek perfect begeleidt. Het leuke aan de live-ervaring bij deze band is dat iemand die toevallig tijdens de intro van ‘Biglip’ binnenwandelt een heuse moshpit zou verwachten, tot de atmosferische elementen en de zweverige stem hun entree maken. Deze mix van ruigheid en aaibaarheid zorgde er vroeg op de avond al voor dat niemand onberoerd bleef, maar verrast waren we vooral door het nummer ‘Dizzy’, dat door zijn simpele, maar enorm rake riff op het einde iedereen – of alleszins mij toch – wist weg te blazen. De ogen sluiten en rustig wegdromen was de boodschap bij Slow Crush.

Voor een perfecte avond waren Palladino, de volgende band van de avond en Slow Crush naar mijn mening best van plaats op de affiche gewisseld. Dit R&B-collectief met heel wat indie-invloeden bracht me niet echt in dezelfde sfeer als de andere artiesten, en het voelde meer aan als opwarmer dan Slow Crush dat was. Deze muziek heeft wel een dromerige vibe, maar werd desondanks de prachtige stem van Justin Gilman niet met dezelfde emoties gebracht. Waar de kleine Belgische band me kon raken, raakte dit duo me niet. Ik had eerder zin om mijn dansbenen los te gooien dan rustig wat met mijn hoofd staan te schudden. Dit had leuk geweest op een andere avond, maar niet deze. Ik ben echter wel heel blij dat Turnover er voor koos om gevarieerde artiesten op tour te nemen, want desondanks het me die avond niet echt kon bekoren, zit hun muziek wel heel goed in elkaar en is het an sich wel zeer te smaken. Vooral de melige en romantische high-pitched stem en de iets meer ‘poppy’ geluiden zijn zeker te genieten op een rustige nazomerdag. Alleen niet in deze line-up.

Emotional, het project van Death Records-oprichter Brian Wakefield, was vooral in België om het nieuwe album ‘The Band’ voor te stellen, waar ze dan ook de meeste nummers van speelden. Desondanks wat technische problemen was de set zeer genietbaar, maar de set had natuurlijk nog beter geklonken met synthesizers bij. Het leverde grappige, doch een beetje onprofessionele taferelen op, toen de toetsenist een nummer voor het einde zwaaide naar het publiek en achter de gordijnen verdween. Het meest gelachen werd er ook toen Brian een nummer wilde starten en zijn gitaar het plots niet deed. Met een mopje kwam hij er echter goed van af, en het publiek kon hem niets verwijten aangezien hun set de flow van de avond perfect terug wist op te pikken. Zijn zachte, ietwat droge stem werd begeleid door heel wat reverb en mooie melodische riffs en bracht je zo terug naar de vibes van Woodstock. Hun muziek klinkt gewoon als een deel van de uitspraak ‘peace and love’, en hun looks doen je ook niet minder geloven. De esthetiek rond deze band brengt je zo enkele decennia terug. Zo zie je dat deze muziek al een lange weg heeft afgelegd, en toch zijn weg vindt naar ons als millenials. Wegdromen was de boodschap en de vraag bleef ook achteraf gelden: Are you emotional? Yes Brian, we were. We definitely were. Brian wist ons na het optreden nog even te zeggen dat hij de geluidsproblemen wel kon relativeren. Ook vertelde hij dat ze volgende week ook Gent passeren, en dat hij me kwam vermoorden als ik geen goede review over hen schreef.

Tenslotte was Turnover aan de beurt, de band waar iedereen op zat te wachten. Turnover speelde tot enkele jaren geleden enkel emotionele pop punk, maar is sindsdien uitgegroeid tot veel meer dan dat. De band wist elementen uit dreampop, shoegaze en allerlei andere rustigere genres te implementeren in hun sound en schilderde zo de twee meesterwerken die we vandaag Peripheral Vision en Good Nature noemen. Ze waren – net zoals Emotional – vooral bezig met het voorstellen van hun nieuwe plaat, dus openden ze automatisch met het eerste nummer van hun nieuwe plaat, namelijk ‘Super Natural’. “I’m feeling super natural” zei Austin Getz, maar hij mocht er gerust van zijn dat het hele publiek zich zo voelde. De subtiele, dromerige klank van de gitaarlijnen zorgde voor de perfecte atmosfeer om even op een wolk weg te zweven. De band speelde een set van wel 15 nummers van hun laatste twee albums. Na ‘Nightlight Girl’ passeerden oude bekenden ‘Hello Euphoria’ en het prachtige, misschien wel bekendste ‘Dizzy On The Comedown’  ook de revue. Het spelen van oudere nummers was nodig, want het publiek was duidelijk minder gewend aan de nog net iets bravere sound van op ‘Good Nature’. Waar nummers als ‘New Scream’ – een redder in nood op het moment in de set – nog veel meer ‘upbeat’ klinken op momenten, zijn de nummers van op ‘Good Nature’ nogal gelijkaardig qua tempo, waardoor de set tegen het einde wat langdradig begon te worden. Misschien lag het aan mij, misschien lag het aan het grote aantal nieuwe nummers en mijn oren die nog niet gewend waren aan de nieuwe sound, maar pas toen ik afsluiter ‘Cutting My Fingers Off’ hoorde, wist ik dat dit de band van de avond was. Hun nieuwe album klinkt uitmuntend live, maar kon me live net iets minder overtuigen dan de oude, vertrouwde nummers. Desondanks dat speelde Turnover een dijk van een set. Deze mannen mogen trots zijn op hun verandering, en zij verwezenlijken exact wat ze willen met hun nieuwe sound.

Zo eindigde de avond en vertrok iedereen met een lach op zijn gezicht terwijl ze stiekem een traantje wegpinkten. Nogmaals bedankt aan Mendville Shows voor de alweer prachtig opgezette show waar mijn oren nog lang van zullen nagenieten.

by Mendville Shows:

https://www.facebook.com/mendvilleshows/