Rock XXL

voorbeschouwing: Attila (Kavka, 2017)

12 apr 2017 – Seppe Van Ael – Nieuws

Op woensdag 12 april 2017 organiseert HeartBreakTunes weer een avond vol muzikaal geweld in Kavka in Antwerpen. Een show in het midden van de week om je weekend extra vroeg in te zetten of gewoonweg een pauze inlassen in de drukke (werk)week, beter kan haast niet! De drie bands die op het programma staan, zijn niet van de minste, dus het is zeker en vast de moeite om af te zakken naar Antwerpen vanavond.

De band die de avond zal openen is Carcer City uit het Verenigd Koninkrijk. Enorm bekend zal deze naam niet echt klinken voor velen, maar deze band bracht in 2009 reeds zowel een EP als een LP uit, die vooral neigen naar ‘your average metalcore band debut’. Toch waren er wel al enkele momenten die zeker te smaken vielen. Carcer City speelde de voorbije jaren enkele keren in België, maar een echte doorbraak is er in Europa nog niet echt van gekomen. Naarmate deze band meer ervaring opbouwde door de jaren, was dat logischerwijze ook te merken in hun muziek. Ze evolueerden stilaan richting een meer progressieve stijl, en dat lijkt perfect bij de atmosfeer te horen die deze band wil overbrengen. ‘The Road Journals’, hun album uit 2012, bevat een fantastische melodische titeltrack, maar tegelijk ook een regelrechte partysong genaamd ‘Disaronno Lips’, die live altijd aanslaat – ik spreek uit ervaring. Het album was catchy, maar nog niet op hetzelfde niveau als hun recentste plaat ‘Infinite / Unknown’. Het recentste album van Carcer City heeft nog meer proggy elementen, net iets meer clean vocals (die tevens bijzonder goed uitgevoerd zijn) en lijkt gewoon een passend plaatje bij deze band. Fans van bijvoorbeeld Northlane, om maar een band op te noemen, zullen hier zeker fan van zijn. Dit is naar mijn persoonlijke mening misschien wel de beste band op het programma vanavond, dus het is zeker de moeite om op tijd te komen.

Als tweede van de avond speelt The Word Alive, die Europa al meerdere malen veroverd hebben, maar gewoon nog eens terugkeren om exact hetzelfde te doen. The Word Alive heeft hun hoogtepunt naar mijn mening in 2010 al bereikt en is sindsdien gewoon maar wat hetzelfde blijven doen, maar ik snap de appeal van de band wel volledig. Eerst en vooral hadden ze Luke Holland, bij veel drummers toch een bekende naam, achter de drumkit zitten, maar die stapte helaas eind 2016 op. Ze hebben motiverende teksten, catchy refreinen (hun voornaamste focus) en af en toe een breakdown die je serieus in je gezicht mept, maar de laatste jaren zijn ze simpeler en simpeler beginnen klinken. Albums als ‘Real’ uit 2014 en ‘Dark Matter’ uit 2016 hebben voor mij geen gigantische indruk achtergelaten, maar slecht klinken ze zeker niet. Laten we het er op houden dat Tyler Smith een steengoede zanger is met een goede range, maar de muziek van The Word Alive soms net iets te gerecycleerd klinkt om echt tot de lijst met grensverleggende bands te behoren. Desondanks dat alles ben ik waarschijnlijk als een gillend tienermeisje vooraan terug te vinden als ze ‘2012’ spelen.

Als laatste speelt een band die niet echt een introductie nodig heeft, namelijk Attila. Attila staat er al jaren om bekend de hardst feestende band in de hele metalscene te zijn, en dat heeft zo zijn voor- en tegenstanders. Zanger Chris ‘Fronzilla’ Fronzak stelt zichzelf graag voor met de volgende poëtische woorden: “I'm a bad motherfucker, not a fucking role model. Fuck church, hit a bong, then go smash a fucking bottle. Got a few sluts to help me roll a few blunts, and they never question me cause they know I hate cunts.” Moest je als lezer dus nog nooit van deze band gehoord hebben, dit is ongeveer wat je de hele avond kan verwachten op lyricaal vlak. Bij vele mensen roept dit gemengde gevoelens op. De grote discussie bij Attila gaat meestal over het feit of we deze band al dan niet serieus moeten nemen, want het lijkt écht wel absurd dat ze dit allemaal verkocht krijgen in een genre dat altijd al het doel heeft gehad om zo brutaal, duister of hard mogelijk te klinken. En laat dat nu net het leuke zijn aan Attila. Ze zullen het waarschijnlijk zelf al meerdere malen verkondigd hebben, maar they just don’t give a fuck. Muzikaal heeft Attila een hobbelig parcours achter de rug. Terwijl hun eerste album – toen ze absoluut nog geen bekendheid verworven hadden, en al zeker niet in Europa – nog gewoon  een standaard deathcore-plaat lijkt te zijn, waren ‘Soundtrack To A Party’ en ‘Rage’ albums waar ze gewoon zongen over wat ze graag deden: feesten! Dit was een schot in de roos voor veel edgy teenagers. Attila werd populairder, het ego van Fronzilla steeg nog wat meer, en de rest is geschiedenis. Outlawed was oké, maar niet meer dan dat en eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Toen Fronzilla na het snel screamen – iets wat voor Attila destijds een bepalende factor is geweest in het vergaren van bekendheid – ook het snel praten a.k.a. rappen probeerde, haalde ik mijn schouders op en accepteerde ik het gewoon terwijl ik stiekem een traantje liet. Door dit alles zijn ‘About That Life’ en ‘Guilty Pleasure’ niet echt memorabele albums, maar het zal hen waarschijnlijk toch worst wezen. En hoewel ze niet altijd albums uitbrengen die muzikaal hoogstaand zijn, ze zijn nog steeds enorm catchy. Ergens is het hatelijk, omdat je weet dat het eigenlijk echt geen goede nummers zijn, maar je kan het soms gewoon niet laten om het hele nummer mee te brullen. Hun recentste album ‘Chaos’ was dan weer verrassend veel beter dan hun vorige twee albums, dus de hoop in Attila mag nog niet volledig verloren gaan. Wat wél zeker is, is dat Attila er met 100% garantie altijd een feest van maakt. En wat is er belangrijker dan jezelf amuseren op een optreden?

HeartBreakTunes:

http://www.heartbreaktunes.com/