Rock XXL

voorbeschouwing: Chelsea Grin (De Klinker, 2017)

31 jan 2017 – Seppe Van Ael – Nieuws

Vrijdag 3 februari organiseert HeartBreakTunes weer een avond vol gitaargeweld in De Klinker in Aarschot. De avond zal opgevuld worden met bands die voornamelijk Deathcore en Metalcore spelen, dus je bereidt jezelf best voor op heel wat stagedives, breakdowns en alles wat er bij zo’n shows komt kijken.

De show zal geopend worden door de Australische band Void Of Vision, een relatief onbekende band in de scene, maar daarom zeker niet minder goed. De band is echter nog maar vier jaar actief bezig, dus het feit dat ze nu al door Europa touren zal wel iets moeten betekenen. Void Of Vision speelt een mix tussen metalcore en hardcore. Hun eerste EP ‘Broken // Bones’ uit 2014 was nog net iets rauwer dan hun debuutplaat, maar Void Of Vision weet heel groovy tracks te brengen die soms wat doen denken aan de vibe die we terug vinden bij bands als Stray From The Path, van wie ze zanger Drew York ook wisten te strikken voor guestvocals op hun album. De clean vocals op het nieuwe album sluiten ook aan bij deze stijl, en zijn geen complete stijlbreuk met het vorige werk van deze Aussies. De band valt qua genre misschien een beetje uit de boot ten opzichte van de andere bands, maar als het publiek van deze energetische jongens niet opgewarmd geraakt, weet ik het ook niet meer.

De tweede band van de avond is het Australische sextet Make Them Suffer. Deze band speelde eind 2015 ook op de Impericon Never Say Die! Tour, dus het Europese publiek wordt zowaar voor de tweede keer in het jaar verwend door deze band die ergens tussen deathcore, metalcore en black metal bengelt, met de nodige symfonische elementen bij om de muzikale ervaring nog wat te versterken. Persoonlijk kijk ik het meeste uit naar deze band, aangezien ‘Neverbloom’ naar mijn mening gerust tot een van de beste schijven van 2012 mag gerekend worden en de band me enorm heeft overtuigd op Bonecrusher Fest in 2013, desondanks ze de opener van de avond waren. De band is al sinds 2008 hard aan het werk om de wereld te tonen wat ze waard zijn, en hoe ze uniek kunnen zijn in en tegelijk hun mannetje kunnen staan in de hevigere genres. Dit is vooral te danken aan pianiste en zangeres Louisa Burton, die met haar breekbare stem loodrecht ten opzichte van frontman Sean Harmanis staat. Hun debuut-EP ‘Lord Of Woe’ en debuutalbum ‘Neverbloom’ waren heavy-hitting platen die heel duister klonken, die verhalen vertellen over pijn en verdriet vertellen in een fantasierijke universum. Hun tweede album ‘Old Souls’ had veel meer metalcore-elementen, maar de symfonische elementen bleven wel op de voorgrond. ‘Let Me In’ stelde veel fans van hun hevigere sound wat teleur, maar singles als ‘Requiem’ en ‘Blood Moon’ zijn nummers die slechts na één luisterbeurt al in het achterhoofd blijven zitten. Met hun meest recente single ‘Ether’, die veel zweveriger klinkt dan hun eerdere werk, bewezen ze nog maar eens dat ze de grenzen van hun sound nog steeds aan het uitbreiden zijn, iets dat ik enkel kan beamen.

Betraying The Martyrs, de Franse band die vooral internationale bekendheid vergaarde door hun cover van ‘Let It Go’ uit de film ‘Frozen’, bracht net hun derde langspeler uit, getiteld ‘The Resilient’. De band sluit qua stijl zowat aan bij Make Them Suffer, omdat ze ook symfonische elementen gebruiken, maar hun sound is wel minder melancholisch. De keyboards bij deze band zijn eerder begeleidend, terwijl het bij Make Them Suffer eerder de sfeer bepaalt. Deze band is ook het bewijs dat zware, agressieve muziek perfect kan gecombineerd worden met clean vocals zonder ook maar een greintje aan ‘heaviness’ te verliezen. Betraying The Martyrs bracht in 2011 het album ‘Breathe In Life’ uit, dat door critici zeer goed onthaald werd wegens de snelle wisselingen en combinaties tussen hun cleane en hevige stukken. Hoewel de stijl van Betraying The Martyrs vrij formularisch is, weet de band toch steeds te verrassen. ‘Man Made Disaster’ passeerde mijn playlist zeer geregeld toen dit album net uit werd gebracht. Hun opvolger ‘Phantom’ werd vooral bekend door de single ‘Let It Go’, waardoor de andere nummers op het album wat op de achtergrond achterop hinkten, alleszins voor mij persoonlijk. Het album is echter zeker de moeite waard, al zij het minder spectaculair dan hun debuut. Vooral de titeltrack, waar ze de zanger van niemand minder dan Volumes konden strikken, is ijzersterk. Betraying The Martyrs gaat met hun nieuwe plaat geen nieuwe richting uit, maar blijft veilig bij hun gekende sound. Niets nieuws onder de zon, maar zoals altijd wel een zeer strakke plaat die bij fans van het genre lang zal blijven nazinderen. Wie houdt van synthesizers gecombineerd met uitmuntend instrumentaal werk – iets waar andere bands binnen dit genre soms net iets te weinig aandacht aan besteden – , zal na deze avond zeker niet teleurgesteld naar huis gaan.

De headliner van vrijdag is de Amerikaanse deathcore-grootmacht Chelsea Grin. Mensen die al lang in dit genre thuis zijn, weten dat bij ‘Crewcabanger’ en ‘Recreant’ alles kapot moet en dat hun eerste self-titled EP geprezen wordt als hun beste werk. Deze band is vooral bekend door de unieke vocals van Alex Koehler, die door sommige mensen niet kunnen gesmaakt worden. Ik vind ze persoonlijk wel iets hebben, net omdat zijn high pitched screams zo anders klinken dan bij andere bands. Chelsea Grin is tijdens hun carrière, ook mede door heel wat line-upwissels (zanger Alex Koehler is het enige originele lid van de band), wel nooit vies geweest van experimenteren. Hoewel de band sinds hun EP ‘Evolve’ op veel kritiek van hun fans kon rekenen, werd het door veel critici samen met hun meer progressieve, experimentele album ‘Ashes To Ashes’ beter beoordeeld dan de rest van hun werk. Liefhebbers van de originele, boze grunts met wat chuggy gitaarwerk, blijven beter naar hun eerste EP, ‘Desolation Of Eden’ of ‘My Damnation’ luisteren.  Op deze band is moeilijk een label te plakken, aangezien ze hun sound door de jaren wat omgegooid hebben. Hun laatste wapenfeit ‘Self Inflicted’ was echter een grote teleurstelling op lyricaal vlak, het leek wel of Alex de angsty teenager in zich had opgezocht om teksten te schrijven die nog onvolwassener overkomen dan op hun debuut-EP. Men zou verwachten dat het schrijven van teksten er op al die jaren er op vooruit zou zijn gegaan. Instrumentaal is dit album, zelfs na het vertrek van leadgitarist Jason Richardson, even indrukwekkend als hun vorige albums. Fvan de meer ‘old school’ Chelsea Grin –sound zullen dit album ook beter kunnen smaken dan hun periode tussen 2012 en 2015. Hoe je het ook draait of keert, Chelsea Grin is een band die mee is met zijn tijd en alle grenzen binnen het genre al afgetast heeft. De band heeft wel een live-reputatie van jewelste, dus zelfs met hun Emmure-ish lyrics van het laatste album in het achterhoofd, zal Aarschot na 3 februari nog lang blijven nazinderen. En al zeker als ze Crewcabanger spelen. Ik excuseer me alvast op voorhand moest ik iemand stevig toetakelen in de pit.

Facebook event:

https://www.facebook.com/events/508072876068979/